”Στη ζωή, όπως λέω πάντα, έχω μόνο ένα πρόσωπο.
Δεν το αλλάζω μπροστά στην κάμερα μιας τηλεόρασης ή επειδή είμαι διάσημος.
Όπως έχω ήδη πει θα μπορούσα να ήμουν ψαράς αλλά είχα την τύχη να γίνω ποδοσφαιριστής.
Όποιος όμως με γνωρίζει ξέρει ότι μέσα μου είμαι πάντα ο ίδιος, για μένα δεν έχει αλλάξει τίποτα.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι με αγαπά ο κόσμος και όποιος με αγαπά με αγαπά και όποιος με μισεί με μισεί.
Επί 20 χρόνια έτρωγα ρύζι και στήθος κοτόπουλο ή ψάρι στη σχάρα.
Σε ένα όμορφο τραπέζι πλέον, δεν λέω όχι.
Πιστεύω πως ένας άνθρωπος, μικρός ή μεγάλος, δεν μπορεί να μην έχει στόχους και να μην ονειρεύεται.
Θα ήταν μια ζωή κοινότοπη και οι στόχοι και τα όνειρα σου δίνουν τη δύναμη να κοιτάς μπροστά και να δίνεις πάντα το 100%.
Ακόμα και τώρα που ξεκίνησα μια καινούρια καριέρα ανταγωνίζομαι με τον εαυτό μου. Γνωρίζω ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι και αυτό είναι το όμορφο στον κόσμο, αλλά μια συμβουλή που θα έδινα σε όλους τους νέους ανεξαιρέτως είναι να δοκιμάσουν να έχουν κάποιο στόχο, ακόμα και καθημερινό και αν από το κεφάλι κάποιου νέου ξεπηδήσει μια σπίθα θα είναι όλα πιο εύκολα.
Επειδή αν κάποιος πιστεύει ότι τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν, τότε θα πραγματοποιηθούν.
Προφανώς, μερικές φορές χρειάζεται και μια δόση τύχης.
Για να είναι κάποιος πρωταθλητής πρέπει να έχει προσόντα και να καταλάβει ποιο είναι το κυριότερο.
Πάντα πίστευα πως τα κυριότερα χαρακτηριστικά μου ήταν η αποφασιστικότητα και το σθένος και από μικρός δούλευα για να γίνω το νούμερο ένα με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά. Με το πέρασμα του χρόνου βελτιώθηκα και σε άλλα χαρακτηριστικά, αλλά δούλευα πάντα πολύ σκληρά πάνω σ’αυτά.
Το να φοράω το περιβραχιόνιο του αρχηγού, για έναν οπαδό της παραδοσιοκρατίας όπως εγώ, που όταν άκουγα τον ιταλικό εθνικό ύμνο μου ερχόταν στο μυαλό όλη η πορεία μου και η παιδική μου ηλικία, δεν σας κρύβω ότι με έκανε να αισθάνομαι πάρα μα πάρα πολύ υπερήφανος.
Για τον Πίρλο δεν έχουμε και πολλά να πούμε.
Έπαιξα μαζί του από την ομάδα των Νέων στην Εθνική και αυτός είναι όλο το ποδόσφαιρο. Σχετικά με τους Έλληνες παίκτες θα ξεχώριζα τον Καραγκούνη, γιατί μου μοιάζει πολύ και σημάδεψε την καριέρα του με την αυταπάρνηση και τον επαγγελματισμό του, παίζοντας για πολλά χρόνια σε πολύ υψηλό επίπεδο.
Επίσης, ο ποδοσφαιριστής που μου δίδαξε πολλά και με συγκίνησε ήταν ο Πάολο Μαλντίνι, μοναδικός επαγγελματίας εντός και εκτός γηπέδου.
Στο μυαλό μου δεν υπήρξε ένας ποδοσφαιριστής αλλά ένας εξωγήινος που κατέβηκε εδώ κάτω ανάμεσά μας και που για 22 χρόνια εξάσκησε αυτό το άθλημα σαν φαινόμενο.
Όλες οι μπάλες που έκλεψα, ήταν για εμένα γκολ ή ασίστ, επειδή έβαζα όλη την μανιασμένη ορμή μου.
Τις φυλάω όλες με μεγάλη φροντίδα, γιατί απεικονίζουν τις θυσίες και τη σκληρή δουλειά που έκανα στην καριέρα μου.
Πιστεύω πως σήμερα πολλές φορές το να είσαι ο εαυτός σου δεν κάνει καλό, επειδή όταν είσαι ο εαυτός σου λες πολλά πράγματα που δεν αρέσουν σε μερικούς.
Πολλοί άνθρωποι αρέσκονται να ακούν εκπαιδευμένους παπαγάλους που λένε όλοι το ίδιο πράγμα.
Ιδίως σαν προπονητής κατάλαβα πως μερικές φορές είναι καλύτερα να σιωπάς παρά να κάνεις ένα μονόλογο και να λες πράγματα που έχουν χιλιοειπωθεί.
Γι’ αυτό το λόγο πολλές φορές δεν θέλω να μιλάω.”
Τζενάρο Γκατούζο, συνέντευξη στην Cosmina Furchi-Gliatas
