”Το να φοράω την φανέλα της εθνικής ομάδας ήταν το μεγαλύτερο προνόμιο της ζωής μου. Κάθε φορά που άκουγα τον ύμνο, κάθε φορά που έβλεπα την τρίχρωμη σημαία στο στήθος μου, καταλάβαινα ότι δεν έπαιζα μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για εκατομμύρια Ιταλούς.

Το να γίνω αρχηγός της Ιταλίας ήταν μια τεράστια ευθύνη, μια τιμή που εξακολουθώ να κουβαλάω με υπερηφάνεια.

Υπάρχουν νίκες που γιορτάζονται και μετά περνούν, αλλά το να σηκώνω το Παγκόσμιο Κύπελλο με το περιβραχιόνιο στο χέρι μου είναι κάτι που δεν περνάει ποτέ.

Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα το βάρος της ιστορίας, των θυσιών, των ονείρων μιας ολόκληρης χώρας.

Κοίταξα τους συμπαίκτες μου και είδα άντρες που είχαν δώσει τα πάντα, που είχαν αγωνιστεί μαζί μέχρι την τελευταία τους πνοή.

Ίσως τότε, δεν καταλαβαίναμε πλήρως τι χτίζαμε.

Με τα χρόνια, κατάλαβα ότι γράφαμε ένα κεφάλαιο που θα έμενε για πάντα στις καρδιές των Ιταλών.

Σήμερα, σκεπτόμενος αυτό το ταξίδι, εξακολουθώ να νιώθω το ίδιο συναίσθημα, την ευγνωμοσύνη που εκπροσώπησα την χώρα μου, την υπερηφάνεια που ηγήθηκα μιας εξαιρετικής ομάδας και την επίγνωση ότι ορισμένες στιγμές ανήκουν στην αιωνιότητα. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να σου προσφέρει το ποδόσφαιρο, αλλά τίποτα δεν θα είναι μεγαλύτερο από την τιμή να είσαι αρχηγός της εθνικής ομάδας της Ιταλίας και να έχεις δει ολόκληρο τον κόσμο να γίνεται μπλε.

Φάμπιο Καναβάρο