Η Νάπολι με αγαπούσε ασφυκτικά, χωρίς να μου δίνει ούτε στιγμή ηρεμίας.
Ήλπιζα και μου το υποσχέθηκαν, ότι μετά από δύο ή τρία χρόνια θα άλλαζε, αλλά αντίθετα η πίεση αυξήθηκε.
Δεν κατηγορώ τους Ναπολιτάνους. Πήρα την υπόσχεση του Φερλαίνο ότι αν κερδίζαμε το Κύπελλο UEFA, θα με άφηνε μια σεζόν νωρίτερα.
Την αθέτησε. Και τότε τρελάθηκα.
Τότε ο σύλλογος με άφησε μόνο μου στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου.
Ούτε καν ένα τηλεφώνημα από τον Φερλαίνο.
Θα το εκτιμούσα, ακόμα και προσβολές να μου έλεγε. Τίποτα.
Μόνο τους τελευταίους μήνες, αφού μου έστειλε μηνύματα μέσω άλλων ανθρώπων, η κυρία Φερλαίνο τηλεφώνησε στην γυναίκα μου για να προσπαθήσει να λύσει μια διαμάχη που, μεταξύ ανδρών, είχε γίνει πολύ πικρή.
Αλλά η Κλαούντια θυμόταν ότι τα τελευταία Χριστούγεννα που πέρασα στην Ιταλία, της είχε τηλεφωνήσει κλαίγοντας και παρά τη θέλησή μου, ζητώντας της να μεσολαβήσει.
Ο τροχός γύρισε… Ο Φερλάινο, φοβισμένος από το λάθος που είχε κάνει, χρησιμοποίησε τη γυναίκα του για να με κάνει να αλλάξω γνώμη.
Όταν ήμουν απελπισμένος, παρά τις συμβουλές της Κλαούντια, του Φράνκι και των γιατρών, ήθελα να παίξω ξανά, ακόμα και στη Νάπολη.
Έκανα μια τελευταία προσπάθεια με αυτούς τους είκοσι έναν όρους που αφορούσαν περισσότερο τον άνθρωπο παρά τα χρήματα.
Δεν χρωστούσα στον Φερλαίνο ούτε ένα δολάριο, αφού είχα ήδη παίξει τρεις σεζόν βάσει του νέου συμβολαίου.
Αντίθετα, η Νάπολι ήταν αυτή που μου χρωστούσε επτά εκατομμύρια δολάρια, ένα ποσό που περιελάμβανε και την προκαταβολή για την σεζόν 1992-93.
Το μόνο που χρειαζόταν ήταν λίγη καλή θέληση.
Όταν με κάλεσαν οι Καρέκα, Κρίππα και Ντε Νάπολι, με άγγιξαν βαθιά.
Στη Νάπολη, έχω πολλούς φίλους, τόσο εντός όσο και εκτός ποδοσφαίρου.
Και μόνο ο Φερλαίνο φταίει που πήγα στην Σεβίλλη…”
