''Ναι, τσακώθηκα με τον Πάπα.
Tσακώθηκα μαζί του γιατί έχω πάει στο Βατικανό και έχω δει τις χρυσές στέγες και μετά άκουσα τον Πάπα να λέει ότι η Εκκλησία νοιάζεται για τα φτωχά παιδιά…
Τότε πούλα τη στέγη φίλε, κάνε κάτι!''

Αν πάτε στη Νάπολι, στους δρόμους μιλούν ακόμα γι' αυτόν.
Αν πας στην Αργεντινή, «Ντιέγκο προσκυνάνε!».
Ο Ντιέγκο που είναι κόλαση και απόλαυση.
Ο Ντιέγκο που είναι Θεός και διάβολος.
Γιατί αν γεννηθήκατε φτωχοί στην Αργεντινή του 1960, η ζωή σας είναι δύσκολη.
Φοράς τον καλό και τον κακό μανδύα, του να είσαι ένα παιδί χωρίς τίποτα.
Χωρίς παπούτσια αλλά με πολλή φαντασία.
Γυμνά πόδια αλλά ένα κεφάλι γεμάτο όνειρα, αναταραχές και τρελές ιδέες.
Ξυπόλυτος αλλά πάντα ταξιδιάρης, ελπίζοντας ότι κάποιος θα προσέξει τα ανακατωμένα μαλλιά σου, σύμβολο ιδιοφυΐας.
Μια ιδιοφυΐα που εκφράζεται μέσα από τα πόδια, με πολλές πινελιές στην μπάλα, λεπτή και απαλή, πολυτελής και εκπληκτική τέχνη.
Τόσο ταλαντούχος που τρελαίνει τους πάντες.
Ο φτωχός που πλουτίζει, στο πορτοφόλι, στο μάτι, στην καρδιά.
Ο φτωχός που στηρίζει τους αδύναμους αλλά ζει σαν εφοπλιστής.
Μεγάλος όσο και η αιώνια αντίφασή του.
Ο πιο δυνατός και ταυτόχρονα ο πιο αδύναμος.
Αδυναμία μυαλού, για το ποια θα είναι η πραγματική καταστροφή.
Αλλά πρώτα υπάρχουν πολλά περισσότερα, πάρα πολλά.
Πάρα πολύ για να θυμάστε μόνο τα λιγότερο όμορφα πράγματα.
Πήγε στον πόλεμο με ένα σπίρτο.
Υπάρχει ένας πρωταθλητής που προσγειώνεται εκεί που κανείς δεν θα προσγειωνόταν, εκεί που οι ισχυρότεροι δεν συνηθίζουν να πηγαίνουν.
Αλλά είναι ο βασιλιάς της αντίφασης και το κάνει.
Πάει εκεί, κερδίζει και σε κάνει να τρελαθείς απο χαρά.
Σε κάνει να τον θυμάσαι αιώνια, τόσο πολύ, που ακόμα και σήμερα οι τοίχοι, οι δρόμοι και ο αέρας μιλούν γι'αυτόν.
Εκείνο το ποδοσφαιρικό θαύμα που άκμασε στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα και καθαγιάστηκε οριστικά μια δεκαετία αργότερα, σε εκείνα τα γαλάζια χρόνια, όπου όλα, απολύτως όλα, έμοιαζαν πιθανά.