«Το 2013 πήγα μια εβδομάδα διακοπές στο Ντουμπάι με την οικογένειά μου, για να γιορτάσουμε τα γενέθλια της κόρης μου Μπενεντέτα.

Πέρασα 2-3 φορές μπροστά από το σπίτι του Ντιέγκο και πετύχαινα συνέχεια την κόρη του, τη Ντάλμα: “Ο μπαμπάς κοιμάται, είναι πολύ κουρασμένος αυτές τις μέρες”.

Το πήρα απόφαση ότι δεν θα τον έβλεπα.

Την ημέρα των γενεθλίων της κόρης μου, όμως, δέχομαι ένα τηλεφώνημα και αναγνωρίζω αμέσως τη φωνή του: “Πού είσαι;”. Αρχίζω να γελάω: “Μια εβδομάδα σε ψάχνω, Ντιέγκο! Ηθελα να σε δω”. “Μα πού είσαι;”, επιμένει. “Σε ένα εστιατόριο γιατί έχει γενέθλια η Μπενεντέτα”. Μου απαντάει αμέσως: “Ωραία, έρχομαι”.

Φτάνοντας στο εστιατόριο ο Ντιέγκο έκατσε δίπλα στον Πάολο, τον γιο μου.

Τους έβλεπα ότι μιλούσαν χαμηλόφωνα, δεν καταλάβαινα τι έλεγαν, έπιανα κάποιες λέξεις σκόρπιες. Ξαφνικά βλέπω ένα ύφος σοκαρισμένου από τον Ντιέγκο, ήταν σαν να ταράχτηκε όλο το σώμα του, σαν να ενοχλήθηκε.

“Ποιος ξέρει τι μαλακίες του λέει ο Πάολο…”, σκέφτηκα. Και το ανακάλυψα άμεσα. Κάποια στιγμή καθώς συζητούσαν, ο μικρός τού είπε: “Να σου πω κάτι Ντιέγκο; Οπως και να έχει, ήσουν πολύ καλύτερος από τον Μέσι”.

Ο Ντιέγκο γύρισε προς το μέρος του, τον κοίταξε σαν να είχε κάνει κάποιο έγκλημα, κάρφωσε το βλέμμα του στο δικό του και του απάντησε, αστειευόμενος, αλλά όχι και πολύ: “Πάολο, μάλλον δεν έχεις καταλάβει ένα πράγμα. Δεν ήμουν απλά καλύτερος του Μέσι, ακόμα και τώρα μπω είμαι καλύτερος του Μέσι”».

Τσίρο Φεράρα