“Στη Φλωρεντία κέρδισα το ΙταλοΑγγλικό κύπελλο εναντίον της Γουέστ Χαμ και προπόνησα το μεγάλο νούμερο ”10” τον Giancarlo Antognoni!
Ήταν είκοσι ετών και τον είχαν ήδη ξεχωρίσει δύο μεγάλοι ποδοσφαιράνθρωποι και ο Liedholm και ο Rocco.
Αποφάσισα να του δώσω το περιβραχιόνιο του Αρχηγού γιατί είχε στο κεφάλι του τις ιδιότητες ενός ηγέτη, εκτός από το ταλέντο στα πόδια του.
Φαινόταν από ένα μίλι μακριά ότι θα γινόταν τεράστιος παίκτης.
Από την ένατη θέση του πρωταθλήματος 1975/76 ανεβήκαμε στην τρίτη του επόμενου πρωταθλήματος.
Στη Φλωρεντία οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι, ένιωσαν τον αέρα της υψηλής ποιότητας της ομάδας και μέθυσαν.
Είναι ντροπή όμως που η ομάδα ενώ έχει κάποια οικονομικά προβλήματα, οι διευθυντές αποφάσισαν ότι η λύση θα ήταν να πουλήσουν το πολυτιμότερο κομμάτι του σπιτιού τους, τον Αντονιόνι, στη Γιουβέντους.
Πρακτικά επετεύχθη η συμφωνία με την Γιουβέντους, έλειπαν μόνο οι υπογραφές.
Όταν το έμαθα, πήγα απευθείας στον πρόεδρο.
Τότε ο λόγος των προπονητών είχε περισσότερο βάρος από σήμερα.
Έβαλα βέτο λέγοντας ξεκάθαρα…
«Αν ο Αντονιόνι φύγει από τη Γιουβέντους, σας χαιρετώ. “
Θα μπορούσα να γίνω πιο σκληρός μόνο και μόνο εξαιτίας της τρίτης θέσης που μόλις κέρδισα.
Στην ομάδα μου είπαν ότι υπήρχε ανάγκη για χρήματα, ότι ο προϋπολογισμός απαιτούσε αυτή τη θυσία, ότι από οικονομικές ανάγκες δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα, ότι δεν θα πληρωνόταν κανένας.
“Συμφώνησα, δώστε περισσότερους παίκτες, δώστε όποιον και όποιους θέλετε, αλλά όχι τον Αντονιόνι.”
Ο Αντονιόνι έμεινε στη Φλωρεντία και με ευχαρίστησε στο τέλος.”
Κάρλο Ματσόνε
