Είναι στιγμές που οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να περιγράψουν μια εικόνα…

⁣⁣Πως να μιλήσεις για έναν πατέρα που παίρνει το ραδιοφωνάκι και πάει στον τάφο του παιδιού του, για να ακούσουν μαζί τον αγώνα της αγαπημένης ομάδας τους.⁣⁣

Πέντε φίλοι, οκτώ ώρες ταξίδι, 600 χιλιόμετρα, για να είναι στο πλευρό της αγαπημένης τους ομάδας τους και δουν ένα παιχνίδι τρίτης κατηγορίας.

⁣⁣Τι σημασία είχε; Αρκεί να ήταν δίπλα στην ομάδα.

Οκτώ ώρες ταξίδι στον πηγαιμό, άλλες τόσες για την επιστροφή. ⁣⁣

Οι τέσσερις δεν γύρισαν ποτέ. Ο ένας τραυματίας.

Έμεινε για μήνες στο νοσοκομείο έχοντας σοβαρά κατάγματα, τραυματισμένος στο κορμί μα και στην ψυχή, έχοντας δει τα «αδέρφια» του να αφήνουν την τελευταία πνοή τους. ⁣⁣

Ο Ναουέλ Πέρες ήταν τότε 19 χρόνων.

Από εκείνο το βράδυ του καλοκαιριού του 2016 βρίσκεται στο νεκροταφείο του Τουκουμάν.

Το μνήμα του είναι «στολισμένο» με τα χρώματα της ομάδας του.⁣⁣

Ο πατέρας του σε κάθε ματς, εκεί, μαζί με το ραδιοφωνάκι του, πάνω από τον τάφο του παιδιού του για να ακούσουν μαζί τη μετάδοση των αγώνων.⁣⁣Παρεούλα πατέρας και γιος. Αφού δεν γίνεται πια αλλιώς.

⁣⁣Εξάλλου, ήταν αυτός ο πατέρας που πήρε από το χέρι τον γιο του, μικρό παιδί, και τον πήγε στο γήπεδο.

Του μετέδωσε το πάθος, του αγόρασε ένα κασκόλ, του έμαθε τα συνθήματα.

Τώρα το γήπεδο δεν τον χωρά αυτόν τον πατέρα. ⁣⁣Η μέρα ήταν ζεστή. Μεσημέρι με τη θερμοκρασία να φτάνει τους 40 βαθμούς.

⁣⁣Ένας πατέρας καθισμένος σε ένα παγκάκι. ⁣⁣Με το ραδιοφωνάκι στο αυτί. ⁣⁣Με το παιδί του στον τάφο. ⁣⁣

Η Σαν Μαρτίν νίκησε.

Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του. ⁣⁣Ήταν χαράς.

Τη μοιράστηκε με τον γιο του. ⁣⁣Και σαν μετριάστηκε λίγο ο πόνος του χαμού…

⁣⁣Εξάλλου οι άνθρωποι «φεύγουν», όταν τους ξεχνάμε…

Σελίδα 1926 χιλιόμετρα κάναμε πάλι