«Όσο παρακολουθούσα μαθήματα προπονητικής, αποφάσισα να πάω ένα είδος «προπονητικού ταξιδιού».
Προορισμός Ολλανδία.
Στόχος μου είναι να μελετήσω προσεκτικά τις μεθόδους του Van Gaal, ενός μάστερ του ποδοσφαίρου. 
Ένας άνθρωπος που μιλώντας για τον ίδιο σε κάποιους δημοσιογράφους, χαρακτήρισε περήφανα τον εαυτό του «αλαζονικό και κυρίαρχο».
Πηγαίνουμε στο αθλητικό κέντρο της ΑΖ για πρώτη φορά και είμαστε τυχεροί, η προπόνηση είναι ανοιχτή.
Ποτέ δεν παίρνω τα μάτια μου από τον Van Gaal, ούτε όταν κοιτάζει το ρολόι του ανάμεσα στις ασκήσεις.
Στο τέλος της συνεδρίας σκέφτομαι να τον πλησιάσω και να συστηθώ, αλλά μετά κυριαρχεί η συστολή και το αφήνω να φύγει. 
Επιστρέφουμε την επόμενη μέρα, αλλά η προπόνηση είναι κεκλεισμένων των θυρών.
Το ίδιο προσπαθώ.
«Ας είμαστε αδιάφοροι» λέω.
 Βρίσκουμε μια τρύπα και μπαίνουμε εντός αποδυτηρίων.
Μετά από λίγο νιώθω ένα άγγιγμα στον ώμο μου. Δεν γυρίζω.
«Μια ακόμη στιγμή. Πέντε λεπτά και πάμε, το ορκίζομαι».
Αυτό το άγγιγμα πάλι, στην πραγματικότητα λίγο πολύ βαρύ για να είναι της Elisabetta, της γυνάικας μου.
«Έλα, Μπέτα…»
«Συγγνώμη, Κύριε…»
Γυρίζω και βλέπω έναν τεράστιο άντρα να στέκεται πίσω μου. 
Μοιάζει με τον κακό αδερφό του Ρόναλντ Κούμαν, πρώην Ολλανδού παίκτη, με επιβλητική σωματική διάπλαση. 
Είναι άνθρωπος της ασφάλειας του συλλόγου.
«Κατασκοπεύετε τον κύριο Φαν Χάαλ; Δεν μπορείς να μείνεις εδώ!».
Προσπαθώ να του εξηγήσω όσο καλύτερα μπορώ...
 «Δεν είμαι κατάσκοπος... είμαι παλιός παίκτης της Γιουβέντους» λέω, χωρίς να βλέπω καμία αντίδραση σε αυτόν.
Είναι σφίγγα. Μια μάλλον θυμωμένη σφίγγα.
«Θέλω απλώς να δω τον Φαν Χάαλ να προπονεί».
Η Ελισαμπέτα γελάει σαν τρελή βλέποντάς με να τα δοκιμάζω όλα μάταια για να μείνω στον χώρο.
«Καταλαβαίνω ποιος είσαι αλλά δεν μπορείς να μείνεις εδώ» είναι η οριστική απάντησή του.
Καταλήγει ότι πριν φύγω του υπογράφω ένα αυτόγραφο αλλά πρέπει να αποχαιρετήσω την ιδέα ότι θα δω τον Φαν Χάαλ απο κόντα».
Αντόνιο Κόντε