«Ήταν πρωί και ήμουν στην παραλία στο Τζεσόλο με φίλους όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου…
“Ετοιμάστε τις βαλίτσες σας, ο Μπονιπέρτι σας περιμένει αύριο”.
Παραλίγο να πάθω καρδιακή προσβολή!
Ήθελα να ουρλιάξω, αλλά ήμουν ανάμεσα σε πλήθος.
Όταν έφτασα στα κεντρικά γραφεία, ένιωσα σα να έμπαινα σε μουσείο.
Ο Μπονιπέρτι με κοίταξε με εκείνα τα μπλε μάτια και είπε…
“Τι συμβαίνει με τα μαλλιά;” Είχα ένα κούρεμα λίγο «σκληρού τύπου» τότε…
Του είπα αμέσως ότι θα πήγαινα στον κουρέα την επόμενη μέρα, αλλιώς, δεν θα με άφηνε να υπογράψω το συμβόλαιο!
Με εκείνη την ομάδα της Γιούβε, κερδίσαμε το Champions League εναντίον του Άγιαξ το 1996.
Για μένα, αυτή ήταν η ισχυρότερη ομάδα της Γιούβε τα τελευταία 30 χρόνια, με όλο τον σεβασμό στους Μαρκίζιο, Κιελίνι και Μπονούτσι, που πιστεύουν ότι η δική τους ήταν καλύτερη.
Το μυστικό; Μαρτσέλο Λίπι.
Ήταν σαν μεγαλύτερος αδερφός μας.
Δεν ήθελε «έξυπνους μάγκες», αλλά έντιμους ανθρώπους που δούλευαν σκληρά.
Και οι φάρσες που κάναμε στους Λουτσιάνο Μότζι, Μπετέγκα και Ζιράουντο, άφησαν ιστορία…
Όταν βγαίναμε για δείπνο, απλώς για να τους πειράξουμε, βάζαμε κρυφά μαχαιροπίρουνα εστιατορίου στις τσέπες του σακακιού του Μότζι.
Γύριζε σπίτι, άδειαζε τις τσέπες του και έβρισκε εκεί πιρούνια και κουτάλια χωρίς να ξέρει πώς βρέθηκαν εκεί!
Άντζελο Ντι Λιβίο
