«Ουκρανία-Ρωσία, ήταν 5 Σεπτεμβρίου 1998, για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2000.
Κερδίσαμε 3-2, δεν σκόραρα, αλλά έπαιξα καλά.
82.100 άτομα στις εξέδρες ή μάλλον 82.099 συν ένα, ο Ariedo Braida, αθλητικός διευθυντής της Μίλαν.
Δεν είχα συναντήσει ποτέ κανέναν προπονητή της Μίλαν, μέχρι εκείνη τη στιγμή.
«Αγαπητέ Andriy, η Μίλαν σε ακολουθεί.
Χαιρόμαστε που μπορείτε να δουλέψετε με τον Λομπανόφσκι, τον γνωρίζουμε και τον εκτιμούμε πολύ όπως και τις μεθόδους του.
Συγχαρητήρια, τα πήγες καλά και μην ανησυχείς αν δεν κατάφερες να σκοράρεις.
Α, σου έφερα ένα δώρο…»
Και καθώς το είπε, έβγαλε μια φανέλα από μια τσάντα.
Σαν τον μάγο που βγάζει το κουνέλι από το καπέλο.
Μια μαγεία. 
Μια ανατροπή.
Κόκκινο και μαύρο.
Ριγέ, στιλάτη, την είχε φέρει εδώ.
Από την Ιταλία.
Για μένα.
Έλαμπε, σαν το πολυτιμότερο από τα κοσμήματα.
Στους ώμους, μια χρυσή επιγραφή...
 Shevchenko.... Το όνομά μου. 
Κάτω το νούμερο 10.
Ήταν η φανέλα μου.
Η φανέλα της Μίλαν.
Έλειπε το σημείωμα με την αφιέρωση, που μου το έκανε απευθείας προφορικά ο Μπράιντα.
«Αντρί, θα κερδίσεις τη Χρυσή Μπάλα με αυτή τη φανέλα».
Όλοι ξέσπασαν σε γέλια. 
Χαμογελούσα.
Όταν ανακηρύχθηκα νικητής της Χρυσής Μπάλας, ο Μπερλουσκόνι διέθεσε ένα από τα ιδιωτικά του αεροπλάνα για να πετάξει στο Παρίσι.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής, ο Galliani ένιωσε ευφορία, μας τράβηξαν ακόμη μια φωτογραφία, που είναι πολύ αγαπητή και στους δυο μας. 
Ο Λεονάρντο, ο οργανωτικός διευθυντής της Milan Umberto Gandini, ο διευθυντής επικοινωνίας Vittorio Mentana και ο Braida, που με κοιτούσαν επίμονα, ήταν μέρος του πάρτι. 
Χαμογέλασε και έγνεψε καταφατικά, σαν να θυμόταν κάτι όμορφο, ξεκόβοντας ένα απομεινάρι μας από τη μνήμη του.
Κατάλαβα τα πάντα.
Εκείνη τη φορά στο Κίεβο είχε προβλέψει ότι θα κερδίσω τη Χρυσή Μπάλα».
13 Δεκεμβρίου 2004, ο Andriy Shevchenko κερδίζει τη χρυσή μπάλα...