Είχε μεγαλώσει στο La Paternal όπως ο Ντιέγκο.

Χρησιμοποιούσε μόνο το αριστερό του πόδι όπως ο Ντιέγκο.

Φορούσε το νούμερο 10 όπως ο Ντιέγκο.

Οι συγκρίσεις ήρθαν γρήγορα, προφανέστατα.

Σαν να μην έφταναν οι φαντασιώσεις των θαυμαστών και των δημοσιογράφων, έφτασε ο ίδιος ο Μαραντόνα για να τον «επενδύσει» με το χειρότερο δυνατό βάρος για έναν νεαρό Αργεντινό πλέι μέικερ…

«Μου μοιάζει, με κάνει να απολαμβάνω και να παρακολουθώ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα». Από εκείνη τη στιγμή, ακόμη και στην Ευρώπη δεν γινόταν παρά λόγος για το νέο ταλέντο του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, έναν ακόμη «νέο Μαραντόνα».

Για ένα ολόκληρο καλοκαίρι στους κήπους και στα σκονισμένα χωράφια των προαστίων, τα παιδιά προσπαθούσαν να μιμηθούν το καλύτερο σουτ του, το «Μπόμπα», σταματώντας τη μπάλα με το πέλμα, προσποιούμενοι ότι πηγαίνει προς τα πίσω και όταν ο αντίπαλος προσπαθεί να έρθει προς τα πάνω σου, επιστρέφοντας την μπάλα προς τα εμπρός τρέχει μακριά προς το τέρμα.

Αλλά η άνοδος του Andrés D’Alessandro ήταν τόσο γρήγορη όσο και σύντομη.

Ο αντίκτυπος στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και το βάρος αυτής της μη βιώσιμης σύγκρισης τον μετέτρεψαν σε μια ακόμη ανεκπλήρωτη υπόσχεση.

Ωστόσο, το όνομά του παραμένει ανεξίτηλο στο μυαλό των μικρών παιδιών που στις αρχές της δεκαετίας του 2000 προσπαθούσαν να μιμηθούν το «Μπόμπα».