«Πάντα πίστευα ότι υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από εμένα, σχεδόν υπερβατικό, σε εκείνο το γκολ εναντίον της Γερμανίας.

Είναι κάτι πολύ περισσότερο από γκολ, είναι ένα ταξίδι, μια ζωή, από την κόλαση στον παράδεισο.

Αν κοιτάξετε τις εικόνες από την υψηλότερη κάμερα θα παρατηρήσετε ότι στην αρχή της δράσης ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος στο γήπεδο.

Μετακινήθηκα ελαφρώς προς τα αριστερά, ακόμα πιο πίσω από την αμυντική μας γραμμή. Κατέληξα εκεί για να υπερασπιστώ το προβάδισμά μας.

Μετά, μόλις βεβαιώθηκα ότι η μπάλα ήταν δική μας, έκανα το βήμα.

Έφυγα γρήγορα, σαν να με τράβηξε κάτι.

Σκόραρα το γκολ πρώτα στο κεφάλι μου παρά στο γήπεδο, γιατί αυτός ο αγώνας είχε προγεγραμμένο τέλος.

Νομίζω ότι άρχισα να φωνάζω να μου δώσει την μπάλα ο Τζιλαρντίνο όταν ήμουν ακόμα στην περιοχή του πέναλτι μας, ή μάλλον όταν έφευγα.

Ονειρευόμουν ότι η δράση θα εξελισσόταν έτσι.

Και ήλπιζα ότι κάποια στιγμή ο Τζιλαρντίνο, αφού δεχόταν τη μπάλα από τον Τόττι, θα την επέστρεφε και θα μου άφηνε χώρο στα αριστερά για να σουτάρω.

Η ασίστ ήταν τέλεια, του έλεγα πάντα, ακόμη και αμέσως μετά το ματς, ήταν κι αυτή η πάσα σαν γκολ.

Σε αυτόν τον αγώνα από άκρη σε άκρη υπήρχε όλο μου το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ή μάλλον, νομίζω ολόκληρη η ιστορία μου.

Δεν ήταν γκολ, αλλά ένα κομμάτι της ζωής μου, μια ταινία.

Που τελειώνει με το να πάω να πανηγυρίσω, χωρίς να το ξέρω, ακριβώς σε εκείνο το σημείο του γηπέδου όπου κοιτάζοντας ψηλά, ήταν η Σόνια, οι φίλοι μου, ο κόσμος που ήταν εκεί για μένα.

Επαναλαμβάνω, αυτό δεν μπορεί να είναι απλώς ένας γκολ.

Θα είναι πάντα πολύ περισσότερα».

Alessandro Del Piero