Η φιγούρα του Alessandro Altobelli, με το παρατσούκλι του, Spillo, που υποδήλωνε την λεπτή του κατασκευή, έχει μείνει σε όλους τους ποδοσφαιρόφιλους.
Βλέποντάς τον σχεδόν αναρωτιέσαι πώς ήταν δυνατόν ένας τόσο αδύνατος και λεπτός παίκτης να έχει το πάνω χέρι απέναντι στους πιο σωματικούς και επιθετικούς στόπερ της εποχής, αλλά μετά βλέποντάς τον να παίζει καταλάβαινες γιατί είχε γίνει ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ στην ιστορία της Ίντερ κατά την διάρκεια της καριέρας του.
Επειδή, παρά το γεγονός ότι είχε μικρή μυϊκή δομή, ο Spillo το αντιστάθμιζε με τεχνικές ιδιότητες απόλυτου επιπέδου, καταφέρνοντας όχι μόνο να είναι τεχνικός ηγέτης αναμφισβήτητης αξιοπιστίας, αλλά και να είναι το τέλειο στήριγμα για παίκτες πιο διάσημους από αυτόν, χωρίς να χάσει ποτέ το βάθος του και την αξία του.
Όπως έγινε και με πρωταθλητές του διαμετρήματος του Ρουμενίγκε.
Και δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι με τα 25 γκολ του σε 61 αγώνες (συμπεριλαμβανομένου ενός στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1982) εξακολουθεί να είναι ένας από τους καλύτερους σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας, σε χρόνια που μάλιστα κατάφερε να είναι αυτός που έσωσε το πρόσωπο της Ιταλίας στην καταστροφική αποστολή του ’86 στο Μεξικό.
Ο Alessandro Altobelli, ένα από τα μεγαλύτερα είδωλα στην ιστορία της Ίντερ, καθώς και ένα πρότυπο ποδοσφαιριστή που κατάφερε να επιβληθεί σε υψηλά επίπεδα στο ποδόσφαιρο παρά την φαινομενικά περιοριστική φυσική δομή του.
