“Για μένα το ποδόσφαιρο ηταν ανοιχτό πανεπιστήμιο.Πήγαινα νυχτερινό σχολείο, δούλευα και έκανα προπόνηση από μικρό παιδί.

Ημουν ένα παιδί που άκουγα πολλά πράγματα, τα επεξεργαζομουν, πετούσα τα άχρηστα και κρατούσα τα θετικά.Αυτο με βοήθησε και στο ποδόσφαιρο και στη ζωή μου.

Ο πατέρας μου ήταν άσχετος από ποδόσφαιρο.Δουλευε σε ένα από τα δύο μεγαλύτερα εστιατόρια της Θεσσαλονίκης.

Ηταν το “Όλυμπος Νάουσα” και ο “Στρατής”.

Δούλευε στο δεύτερο.Οταν άρχισα να γίνομαι γνωστός, πήγαιναν φίλαθλοι εκεί και τον έδειχναν με το δάχτυλο.Τοτε ήρθε και μου είπε.”

-”Ερχονται πελάτες που σε βλέπουν στο γήπεδο και μου δίνουν δύο δραχμές μπουρμπουάρ.Εσυ τι τους δίνεις;”

-“Τίποτα”.

-Και πόσα πληρώνουν για να σε δουν να παίζεις??…

-“10 με 15 δραχμές”.

Και μου είπε…

-Να τους σέβεσαι κι εσύ, όπως κι εγώ τους πελάτες.Να σέβεσαι αυτόν τον κόσμο που έρχεται να σε δει.”

Η πρώτη επαφή με το ποδόσφαιρο

”Παίζαμε ”άσπροι-μαύροι” στα τσικό με προπονητή τον Βίλλυ.

Έρχονταν τότε οι μεγάλοι και μας έβλεπαν.

Ο Μιχαήλοβιτς ήταν προπονητής στην πρώτη ομάδα τότε.

Πήρα την μπάλα, τρίπλαρα όλη την ομάδα και γύρισα πίσω. Ο Μιχαήλοβιτς με φώναξε, μου τράβηξε το αυτί και μου είπε:

-Γιατί δεν έδωσες την μπάλα??

O Βίλλυ του απάντησε…

-Αστον, αν δεν το κάνει τώρα, δεν θα το κάνει ποτέ.”

Η ”γνωριμία” με την Τούμπα

”Εγώ γνώρισα την προσφυγιά, δίπλα στο γήπεδο του Π.Α.Ο.Κ. όταν έγινε η ανταλλαγή με το γήπεδο στο “Συντριβάνι”.

Κυριολεκτικά έξω από τη “θύρα 1” υπήρχαν τα “τολ” με τους πρόσφυγες.

Στην Τούμπα ανέκαθεν ήταν προοδευτικός ο κόσμος, είχε την προσφυγιά μέσα στο αίμα του.

Ο πατέρας μου ήταν αριστερός, κυνηγήθηκε, πήγε εξορίες και στον πόλεμο πιάστηκε όμηρος, αλλά γλίτωσε.

Όταν στα παιδικά μου χρόνια πήγα το πρώτο μου ταξίδι με την Εθνική Νέων στις χώρες του τότε «παραπετάσματος» και είδα ανθρώπους να περιμένουν στην ουρά να πάρουν ένα ψωμί, γύρισα και του είπα

«Πατέρα εμείς είμαστε κομμουνιστές τώρα;» και εκείνος μου απάντησε:

«Kοίταξε να δεις παιδί μου, δεν είναι να ‘σαι κομμουνιστής, δεξιός ή δεν ξέρω κι εγώ τι…

Το παν, είναι να’ σαι άνθρωπος. Τα πάντα, και τα συστήματα ακόμα, εξαρτώνται από τον άνθρωπo”.

Γιώργος Κούδας