«Η ζωή στη Χουνεντοάρα είχε τα πάνω και τα κάτω της.

Η πρώτη χρονιά ήταν εφιαλτική.

Ο πατέρας μου ήταν παίκτης-προπονητής.

Παρόλο που έχασαν μόνο ένα παιχνίδι εντός έδρας, η Κορβινούλ υποβιβάστηκε, χρειαζόταν μόλις έναν βαθμό για να παραμείνει στην κατηγορία.

Το πρόβλημα ήταν ότι η ομάδα είχε συγκεντρώσει μόνο έναν βαθμό στα εκτός έδρας παιχνίδια. Μετά τον τελευταίο αγώνα —όπου η νίκη δεν αρκούσε— το γήπεδο βρέθηκε υπό πολιορκία.

Οι οπαδοί διαμαρτύρονταν και ο πατέρας μου με την ομάδα είχαν κλειστεί στα αποδυτήρια. Ήμουν κι εγώ εκεί… απλώς ένα φοβισμένο παιδί.

Απ’ έξω υπήρχαν δύο αστυνομικές κλούβες.

Τότε ήταν που ο πατέρας μου πήρε την κατάσταση στα χέρια του.

Βγήκε έξω για να μιλήσει στο πλήθος.

Δεν τον ρώτησα ποτέ τι είπε, αλλά ξέρω ότι ο κόσμος τον χειροκρότησε και τον παρακάλεσε να μην φύγει.

Με τον πατέρα μου να μου κρατά το χέρι, εκείνοι οι άνθρωποι —που λίγο πριν ήταν τόσο εξοργισμένοι— μας συνόδευσαν μέχρι το σπίτι!

Μετά από έναν χρόνο στη δεύτερη κατηγορία, η Κορβινούλ κέρδισε την άνοδο.

Ήταν μια εποχή γιορτής· το γήπεδο γέμιζε ασφυκτικά σε κάθε αγώνα.

Όμως, μια μέρα, τα πράγματα πήραν άσχημη τροπή.

Η Σπορτούλ Στουντεντσέσκ μας κέρδισε στη Χουνεντοάρα και ο κόσμος υποψιάστηκε ότι το παιχνίδι ήταν στημένο.

Όλοι έγιναν έξαλλοι· ούτε καν οι δυνάμεις ασφαλείας δεν μπορούσαν να ελέγξουν την κατάσταση.

Ήταν φρικτό.

Ούτε ο πατέρας μου τα κατάφερνε καλά.

Φύγαμε μαζί!

Μετά ήρθε η νίκη με 8-0 επί της Πόλι Ιάσιο και όλα επανήλθαν στο φυσιολογικό.

Έτσι ήταν εκείνα τα χρόνια: όλα είχαν διακυμάνσεις, όλα εξαρτώνταν από το σκορ».

Ρασβάν Λουτσέσκου