«Υπάρχουν έρωτες που έρχονται χωρίς να ζητήσουν άδεια.

Δεν ακολουθούν προγράμματα ούτε περιμένουν την τέλεια στιγμή, απλώς συμβαίνουν.

Κι’όταν συμβαίνουν, συνειδητοποιείς ότι η ζωή σου έχει ήδη πάρει μια νέα κατεύθυνση.

Ακριβώς έτσι συνέβη και με την Αντρεΐνα.

Κανείς μας δεν έψαχνε κάτι, κι όμως η μοίρα είχε ήδη αποφασίσει για εμάς.

Πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο, αν και σε διαφορετικά τμήματα.

Μέναμε σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλον και, χωρίς να το γνωρίζουμε, οι δρόμοι μας ήταν γραφτό να διασταυρωθούν.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το απόγευμα, την παραμονή της αναχώρησής μου για την προετοιμασία με τη Βιτσέντζα.

Ήμουν μόλις δεκαπέντε χρονών.

Εκείνη περνούσε με το ποδήλατό της έξω από το σπίτι μου κι εγώ βρήκα το θάρρος να τη σταματήσω.

Ήταν μια απλή κίνηση, αλλά από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε το πιο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου.

Ήταν εποχές πολύ διαφορετικές από τις σημερινές. Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, εφαρμογές συνομιλίας ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Για να συναντηθείς με κάποιον, έπρεπε να περιμένεις, να κάνεις υπομονή και να αδράξεις τη στιγμή όταν επιτέλους ερχόταν. Κάθε συνάντηση είχε ιδιαίτερη αξία ακριβώς επειδή δεν ήταν ποτέ δεδομένη.

Οι μέρες μας κυλούσαν απλά: ακούγαμε μερικούς δίσκους μαζί, είχαμε την τηλεόραση αναμμένη στο βάθος χωρίς να της δίνουμε ιδιαίτερη σημασία, κάναμε μεγάλες συζητήσεις και νιώθαμε τη χαρά του να είμαστε απλώς κοντά. Αυτά αρκούσαν για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Όταν αναπολώ εκείνες τις στιγμές, νιώθω ακόμα τα ίδια συναισθήματα. Ήταν εποχές που τα βλέμματα μιλούσαν πιο δυνατά από τα λόγια και η προσμονή έκανε κάθε στιγμή ακόμα πιο πολύτιμη.

Ελπίζω ότι και οι νέοι σήμερα μπορούν να ανακαλύψουν την ομορφιά ενός έρωτα που βιώνεται με ήρεμους ρυθμούς, μακριά από τη βιασύνη που επιβάλλει η τεχνολογία. Γιατί τα πιο αυθεντικά συναισθήματα δεν γεννιούνται πίσω από μια οθόνη, αλλά στις συναντήσεις που η μοίρα φέρνει στον δρόμο μας — συναντήσεις που συχνά καταλήγουν να αλλάζουν τη ζωή μας για πάντα.»

Ρομπέρτο ​​Μπάτζιο