Ένα πολύ δυνατό απόσπασμα από το ολοκαίνουριο βιβλίο του Γιάννη Μπαλαμπανίδη “Το τραγούδι των κληρονόμων” (εκδ. Πόλις) για την ιστορική ημέρα που η κατάμεστη “Τούμπα” υποδέχθηκε τον Θεό του ποδοσφαίρου, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
“6 Οκτωβρίου 1988. Παντού απλωνόταν βαριά η υγρασία και η μυρωδιά από τα βρώμικα νερά του Θερμαϊκού. Αντί όμως η πόλη να βυθίζεται ράθυμα στη μουντάδα του φθινοπώρου, όπως συμβαίνει αιώνες τώρα τέτοια εποχή, τη μέρα εκείνη επικρατούσε ασυνήθιστη αναστάτωση. Από νωρίς το απόγευμα οι μαθητές είχανε γυρίσει από τα σχολεία τους και οι άντρες είχαν σχολάσει νωρίτερα από τις δουλειές τους, είχανε κλείσει τα καταστήματα πριν το πέρας του ωραρίου, είχαν μισοφάει, είχανε κάνει ένα ντους στα πεταχτά να ξεπλυθεί η βρωμιά του μεροκάματου. Στις γειτονιές μαζεύονταν παρέες με την ίδια πάνω-κάτω αμφίεση, αγόρια ντυμένα με τζιν παντελόνια, άσπρα φανελάκια μέσα από πέτσινα πανωφόρια ή μπουφάν φλάι διπλής όψης, που άλλοι τα φόραγαν από τη μαύρη πλευρά και άλλοι από την πορτοκαλί, με τα σκούρα κουρεμένα ή με τα ακούρευτα μαλλιά τους περιποιημένα με πολύ τζελ στη φράντζα, στη χαίτη, όλοι με ένα ασπρόμαυρο κασκόλ τυλιγμένο στον λαιμό ή στον καρπό τους, κάποιοι με μια σημαία στο χέρι, άλλοι με τύμπανα να κρέμονται από τον ώμο, με φωτοβολίδες κρυμμένες στις τσέπες, κάποιοι με ένα μικρό στιλέτο χωμένο στο μποτάκι τους.
Και πριν περάσει πολλή ώρα, ξεκινούσαν από όλες τις μεριές της πόλης, από τα δυτικά, από τη Μενεμένη, από την Επτάλοφο, από τον Εύοσμο και το Κορδελιό, από τις γειτονιές των προσφύγων και των τουρκόσπορων, ανέβαιναν στα μηχανάκια δυο και τρεις μαζί, από τη Σταυρούπολη, την Ευκαρπία, την Πολίχνη, κατέβαιναν από το Φίλυρο, από τον Χορτιάτη, από την Πυλαία και την Εξοχή, κάποιοι από τα ανατολικά, από την Καλαμαριά, από τις γειτονιές των καλοβαλμένων, στριμώχνονταν στα αυτοκίνητα και στα αστικά, απ’ τον Σταθμό, απ’ τον Βαρδάρη και απ’ τα Διαβατά, γέμιζαν τους δρόμους και τις κεντρικές οδούς, διέσχιζαν κάνοντας θόρυβο με τις εξατμίσεις τους τις φλέβες και τις αρτηρίες της πόλης, κορνάροντας καθώς περνούσαν από την Καμάρα, πύκνωναν, μαζεύονταν, συγκεντρώνονταν, συνέκλιναν, σαν ανθρώπινα ποταμάκια, τα οποία χύνονταν από κάθε κατεύθυνση στη μεγάλη κοίτη που οδηγούσε στην Κάτω Τούμπα, στους δρόμους γύρω από το γήπεδο, που έβραζαν πια, κόχλαζαν σαν μεγάλο καζάνι, μύριζαν πλήθος και ανθρωπίλα, από χιλιάδες άντρες κάθε ηλικίας –ανάμεσά τους και μερικά κορίτσια- άλλοι παρφουμαρισμένοι, άλλοι κιόλας ιδρωμένοι, όλοι μες στον πυρετό, με τα εισιτήρια στο χέρι, στην κωλότσεπη, μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου, γιοι και πατεράδες, εμποροϋπάλληλοι, δάσκαλοι, εργάτες, αφεντικά, ταξιτζήδες, άνεργοι, μεροκαματιάρηδες, λογιστές, φαρμακοποιοί, καθωσπρέπει, κωλόπαιδα, Ρωσοπόντιοι, Λαζογερμανοί, γύφτοι, κάτασπροι, μελαμψοί, στραβοχυμένοι, γυμνασμένοι, σαπιοκοιλιάδες, κρετίνοι, τορναδόροι, μαστόρια, ροκαμπίλια, μαθητευόμενοι, υδραυλικοί, μικροβιολόγοι, καυλωμένοι έφηβοι, καυλωμένοι οικογενειάρχες, χριστιανοί, δημοσιογράφοι, πάνκηδες από τη Ναυαρίνου, μηχανουργοί, περνούσαν στριμωγμένοι από τις θύρες του γηπέδου, έπαιρναν τις θέσεις τους στις κερκίδες, στο πέταλο, στα θεωρεία, άνοιγαν τα κουτάκια της μπύρας, τραγουδούσαν τα πρώτα συνθήματα –Μη σταματάς, μη σταματάς, δικέφαλε-, έβγαζαν από την τσέπη το μαλακό πακέτο Prince και κάπνιζαν, γυρνούσαν τα τρίφυλλα χωρίς να νοιάζονται ποιος θα τους δει, ανέβαζαν παλμούς, συντονίζονταν, σαράντα πέντε χιλιάδες κορμιά στις κερκίδες του γηπέδου ανέπνεαν μαζί, έβριζαν μαζί, φώναζαν μαζί –γιατί από παιδιά μας παλάβωσε η ασπρόμαυρη στολή-, κινούνταν μαζί σαν ένα σώμα φτιαγμένο από μυριάδες σώματα, που ανέπνεε από τα ίδια πνευμόνια, ίδρωνε από εκατομμύρια πόρους, συνδεόταν με τους ίδιους ιστούς, με τους ίδιους νευρώνες, ένα κορμί από χιλιάδες κορμιά, που υπήρχε εκείνη την ώρα για έναν και μοναδικό σκοπό, και για κανέναν άλλο, ούτε δουλειά, ούτε παιδιά, ούτε σχολείο, ούτε αύριο, μια πόλη μες στην πόλη είχε βρεθεί στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή, κάτω από τον γκρίζο ουρανό, κάτω από τη βαριά κουβέρτα της υγρασίας και της λιμανίσιας βρώμας, για να δουν από κοντά τον άγιο με το άσπρο σορτσάκι και τη γαλάζια φανέλα, με το διαφημιστικό λογότυπο Mars και το περιβραχιόνιο captain, να έχει βγει από τη φυσούνα και να κάνει την προθέρμανσή του, με λυτά κορδόνια, για να πιστέψουν και οι άπιστοι, να τον δουν να παίζει στα κοντόχοντρα δυνατά του πόδια την μπάλα με τα ασπρόμαυρα δερμάτινα εξάγωνα, να την πατάει, να την κλωτσάει, να κάνει κεφαλιές με τα μαύρα σγουρά δαχτυλιδένια μαλλιά του’ να δουν τον εκπρόσωπο του θεού επί της γης να ετοιμάζεται να κηρύξει την ομορφιά.
Εκείνον που είχε εκπέσει από τους ουρανούς στα χώματα της Αργεντινής. Εκείνον που είχε περάσει τους ωκεανούς για να φτάσει στην Ιταλία.
Εκείνον που είχε γίνει τοιχογραφία στους δρόμους της Νάπολης. Εκείνον που είχε γίνει αγιογραφία στο βρώμικο λιμάνι της Νάπολης.
Εκείνον που τον είχανε λατρέψει οι φτωχοί, τα κορίτσια και η μαφία στη Νάπολη. Εκείνον που είχε κλέψει το πρωτάθλημα μέσα απ’ τα χέρια των ομάδων του Βορρά.
Και που το όνομά του δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε, γιατί δεν υπήρχε ούτε ένας ανάμεσα στους σαράντα πέντε χιλιάδες εκείνο το απόγευμα στο γήπεδο της Τούμπας που να μην είχε απαρνηθεί το δικό του ασήμαντο όνομα, το δικό του κοινό, κοινότατο επίθετο, και να μην είχε για πάρει για όνομά του το όνομα Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Εκείνον που χρειάστηκε μόνο δεκαεφτά λεπτά για να κάνει μια πάσα στην πλάτη της άμυνας του ΠΑΟΚ, στον Βραζιλιάνο επιθετικό Καρέκα, και να βάλει τέλος στα όνειρά τους να προκριθούνε στον επόμενο γύρο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Αλλά τι σημασία είχε, αφού εκείνο το απόγευμα η ομορφιά τους είχε αγγίξει.
Ο θεός είχε απλώσει στοργικά το χέρι του πάνω από τα κεφάλια τους, είχε χαϊδέψει τα πυκνά μαλλιά τους, τα λιγοστά μαλλιά τους, προσφέροντάς τους παρηγοριά για να έχουν μαζί τους στην κοιλάδα των δακρύων που διέσχιζαν και που Εκείνος είχε δημιουργήσει από το τίποτα…”.
