Όταν κάηκε η Βουδαπέστη και έσυραν κόσμο στους δρόμους, αποφάσισε να μείνει.
Δεν ήταν στρατιώτης, ιερέας, ή ήρωας.
Ήταν απλά ένας άνθρωπος που δεν άντεχε να κοιτάζει το άδικο.

Το όνομά του ήταν Giorgio Perlasca και ήταν έμπορος από την Πάντοβα.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, αφού πολέμησε για την Ιταλία, κατέληξε στην Ουγγαρία υπό ένα καθεστώς που είναι όλο και πιο κοντά στους Ναζί.
Εκεί είδε με τα μάτια του την απέλαση των Εβραίων.
Οικογένειες χωρισμένες.

Παιδιά ξεριζωμένα από τις μητέρες τους.
Και κατάλαβε ότι δεν μπορούσε πλέον να προσποιείται ότι ήταν μόνο πολιτικός.

Όταν ο πραγματικός ισπανός πρέσβης έφυγε από τηνχώρα, ο Perlasca -που είχε ένα παλιό ισπανικό έγγραφο προστασίας – έκανε κάτι αδιανόητο:
Προσποιήθηκε τον Ισπανό διπλωμάτη.
Μπήκε στην πρεσβεία, κατέλαβε το γραφείο και άρχισε να υπογράφει έγγραφα και διαβατήρια για να σώσει τον κόσμο.
Σφράγγιζε το ένα μετά το άλλο.
Κάθε υπογραφή ήταν μια ζωή.

Κατάφερε να σώσει περισσότερους από πέντε χιλιάδες Ούγγρους Εβραίους, φιλοξενώντας τους σε προστατευόμενα κτίρια και εξασφαλίζοντας ότι ήταν «Ισπανοί πολίτες υπό διπλωματική προστασία».
Εφηύρε καταστάσεις, έγραφε γράμματα, απειλούσε Γερμανούς αξιωματούχους με μια εξουσία που δεν είχε πραγματικά.
Κι’όμως, τον πίστεψαν.
Γιατί είχε την ηρεμία εκείνων που είναι ήρωες.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος, επέστρεψε σιωπηλός στην Ιταλία.
Δεν είπε τίποτα.
Για δεκαετίες ζούσε σαν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, σε ένα ταπεινό διαμέρισμα, με την οικογένειά του και την δουλειά του.

Μόνο την δεκαετία του 1980, μια Ουγγαρέζα τον εντόπισε.
Ήταν ένα από τα μικρά κορίτσια που έσωσε.
Κι έτσι, μετά από σαράντα χρόνια σιωπής, ο κόσμος ανακάλυψε ποιος ήταν ο άνθρωπος που αψήφησε το κακό με το μόνο όπλο του το θάρρος.

Ο Τζορτζ Περλάσκα πέθανε το 1992.
Στον τάφο του υπάρχει μια απλή πρόταση, σαν αυτόν…

“Δεν μπορούσα να μην αντισταθώ στο άδικο. ”

Και ίσως αυτές οι λέξεις περιέχουν όλη την σημασία της λέξης ανθρωπότητα.