“Η επιρροή του Τζίτζι Ρίβα πάνω μου ήταν μεγάλη και με επηρέασε μέσω του πατέρα μου που ήταν μεγάλος θαυμαστής του.
Ερωτεύτηκα την Εθνική ομάδα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 που για όλους της ηλικίας μου ήταν μια ξεχωριστή, εξαιρετική εμπειρία.
Ζητωκραύγαζα σαν τρελός και υπερέβαλα για το Κύπελλο στην Ισπανία.
Ως επαγγελματίας ένας από τους βασικούς στόχους ήταν να γίνω παίκτης της Εθνικής για να μπορέσω να αγωνιστω σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Για μένα ήταν πάντα τιμή μου να είμαι μέρος της Εθνικής παρόλο που μερικές φορές έχω ζήσει σε μπλε σκληρές εμπειρίες όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και το Ευρωπαϊκό του 1996.
Μεγάλωσα στην Πάρμα και ειδικά τον πρώτο μου χρόνο έπαιξα το καλύτερο ποδόσφαιρο μου. Έχω μεγάλη μνήμη από την Parma και το Tardini.
Οι καλύτερες αναμνήσεις σε μπλε; Θα έλεγα η νίκη στο Wembley, μια ξεχωριστή βραδιά γιατί έπαιζα στην Αγγλία, στην Chelsea, πριν λίγους μήνες και ένιωσα το ματς περισσότερο από άλλους.
Στις εφημερίδες για πολύ καιρό οι Βρετανοί νόμιζαν ότι θα κερδίσουν.

Φανταστείτε μετά από αυτό το 1-0 την ικανοποίησή μου και αυτή των Ιταλών που ήταν στην Αγγλία…
Ήταν πολύ σημαντικό για αυτούς και είχαμε μεγάλες εκδηλώσεις ενθουσιασμού τις επόμενες ημέρες.
Η συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, ήταν κάτι που δεν θα άλλαζα με καμία άλλη εμπειρία.
Ήταν ένα έντονο Παγκόσμιο Κύπελλο, γεμάτο
δυνατές εμπειρίες.

Τα δάκρυά μου μετά το 12′ στο παιχνίδι κόντρα στη Νιγηρία δεν θα τα ξεχάσω ποτέ…
Η τωρινή εθνική ομάδα και τα ταλέντα μας;

Υπάρχουν σημαντικοί νέοι άνθρωποι που μεγαλώνουν και μας δίνουν ελπίδα.
Είναι μακρύς ο δρόμος και χρειάζεται πολύ περισσότερη προσπάθεια και δουλειά.”.
Τζιανφράνκο Τζόλα