«Η ζωή μου ήταν ένα τραχύ βουνό.

Άγγιξα τον ουρανό με τα χέρια μου στο Μεξικό το ’86, όταν σήκωσα το Παγκόσμιο Κύπελλο και ένιωσα ότι η Αργεντινή ήταν στο υψηλότερο σημείο της χάρη σε μένα.

Αλλά συγχρόνως και πολύ χαμηλά για όσα με κατηγορούσαν και για όλα όσα τράβηξα στην ζωή μου ακόμα και εκείνη την στιγμή της χαράς.

Όλα τα λάθη, οι παραλείψεις, τα προβλήματα που με σημάδεψαν και που εξακολουθούσαν να υπάρχουν.

Αλλά αυτό που κρατάω σαφές είναι ότι δεν κοίταξαν ποτέ τον άνθρωπο Μαραντόνα, καθόλου.

Έπαιξα ποδόσφαιρο όπως έζησα, έντονα, χωρίς υπολογισμούς, με μεγάλη καρδιά.

Το παρεξήγησαν πολλές φορές, αλλά έκανα και χιλιάδες ανθρώπους ευτυχισμένους.

Και στο τέλος, αυτό είναι που έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα, ότι μπορώ να ξέρω πώς κάποιος έδωσε σε όλους τους ανθρώπους που το είχαν ανάγκη, λίγη ευτυχία μέσα σε τόση θλίψη».

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα