«Όταν έφτασα στην Αγγλία, με πήγαν να δω το σπίτι που μου πρόσφερε ο σύλλογος.

Είχε κήπο, γκαράζ, φωτεινά δάπεδα… και σιωπή.

Πολλή σιωπή.

Ήρθα από το Fuerte Apache, όπου πέντε άτομα κοιμόμασταν μαζί και οι πυροβολισμοί ήταν συχνό φαινόμενο τη νύχτα.

Δεν ήξερα πώς να ζήσω ειρηνικά.

Με τρόμαζε.

Ταυτόχρονα, ζήτησα να μετακομίσω.

Πήγα σε μια πιο εργατική γειτονιά, πιο θορυβώδη, όπου οι γείτονες φώναζαν, μαγείρευαν στο πεζοδρόμιο και τα παιδιά έπαιζαν στον δρόμο.

Εκεί, ένιωσα σαν στο σπίτι μου.

Δεν ονειρευόμαστε όλοι το ίδιο πράγμα.

Μερικοί από εμάς ονειρευόμαστε να επιστρέψουμε σε αυτό που είμαστε.»

Κάρλος Τέβεζ