Όπως είπε κάποτε ο Χόρχε Βαλντάνο, ο Ρομάριο ήταν ένα απόλυτο ψέμα.

Είχε τη σωματική διάπλαση ενός νάνου.

Ήταν γεροδεμένος, κοντόχοντρος και φαινομενικά νωθρός σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Πραγματικά σου έδινε την εντύπωση ότι δεν τον ένοιαζαν και πολύ τα 90 λεπτά που υπήρχαν μπροστά του.

Αλλά τότε ξεκινούσε το παιχνίδι και σε αυτές τις λίγες κατοχές, ο Ρομάριο έγραψε για πάντα την ιστορία του ρόλου του σέντερ φορ, αποκαλύπτοντας το αληθινό πρόσωπο πίσω από αυτή την εφήμερη μάσκα.

Και ήταν ένας θαυμάσιος παίκτης, μια πραγματική κόμπρα των τελευταίων 20 μέτρων, που, με απαράμιλλη κλάση, ένστικτο και ιδιοφυΐα, ήξερε πώς να σκοράρει με αποσταθεροποιητική κανονικότητα.

Και παρόλο που μπορεί να φαινόταν καυχησιολόγος στην προπόνηση —και αλλού— και κατά κάποιο τρόπο πάντα στο τέλος είχε δίκιο, είτε έπαιζε στην Βραζιλία για την Βάσκο ντα Γκάμα, την Φλαμένγκο, την Μποταφόγκο και την Φλουμινένσε, είτε επιδεικνύοντας τον εαυτό του στο κρύο της Ολλανδίας με την PSV Αϊντχόφεν, περνώντας από την Dream Team της Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ.

Ο Ρομάριο ήταν πάντα εκεί, χτυπώντας όπως συνήθως, σε μια καριέρα που πολύ λίγοι επιθετικοί μπορούν να ισχυριστούν ότι είχαν στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Ο Βραζιλιάνος Γκερντ Μίλερ, ενας παγκόσμιος πρωταθλητής, άξιος MVP, καθώς και μαέρστρος της πιο αγνής ουσίας του χρυσοπράσινου…