“Έζησα με την κατάθλιψη σε όλη μου την καριέρα.
Για να το καταλάβετε, πρέπει να επιστρέψετε στην παιδική μου ηλικία.
Σαν παιδί δεν ένιωθα στοργή…
Όταν με κράτησε ο μπαμπάς μου, το πρώτο πράγμα που είπε ήταν…

“Αυτό το παιδί θα γίνει ένας καταπληκτικός ποδοσφαιριστής.”
Αυτός με διαμόρφωσε.
Ήταν δύσκολο.
Στα δεκατρία μου έπαιξα ένα παιχνίδι που κερδίσαμε 6-0.
Σκόραρα συνεχώς, πέτυχα και τα έξι γκολ.
Αλλά πάντα μιλούσαν για το τι δεν είχα κάνει, ποτέ για το τι είχα κάνει.
Πάντα ζούσα με τον φόβο, νιώθοντας ότι έπρεπε να ευχαριστήσω τους άλλους μέσω του ποδοσφαίρου και των χρημάτων μου, μέχρι την ημέρα που η σύντροφός μου και τα παιδιά μου άρχισαν να κλαίνε επειδή τους λείπω…
Τότε είναι που επιτέλους νιώθεις άνθρωπος. ”

Τιερί Ανρί