Νέα παιδιά όλα…
Η ζωή μπροστά τους.
Άλλη μια μαύρη μέρα για τον Π.Α.ΟΚ. αλλά και τον ελληνικό αθλητισμό.
Οι μνήμες της 4ης Οκτωβρίου του 1999 ξύπνησαν με τον χειρότερο τρόπο.
Η οικογένεια του Π.Α.Ο.Κ. θρηνεί.

27.01.2026
Δεν χωράνε λόγια, γι’αυτό και πρέπει να είναι όλοι προσεκτικοί, υπάρχουν πίσω γονείς, φίλοι και συγγενείς.
Προσοχή στους δρόμους!
Υποτίθεται ότι θα ήταν ένα ταξίδι εκτός έδρας όπως όλα τα άλλα.
Ώρες ταξιδιού, εξάντληση και σκέψεις στο γήπεδο.
Ενενήντα λεπτά για να ζήσουμε μαζί, για τον Π.Α.Ο.Κ.
Στην Τιμισοάρα της Ρουμανίας, το ταξίδι σταμάτησε για πάντα.
Επτά οπαδοί σκοτώθηκαν ακαριαία.
Τρεις ακόμη τραυματίες, στο νοσοκομείο Λούγκοϊ.
Δέκα άτομα έφυγαν για την αγάπη…
Επτά δεν θα επιστρέψουν ποτέ.
Ο Π.Α.Ο.Κ. θα παίξει τον τελευταίο αγώνα του στην Φάση του Europa League στην Λυών το βράδυ της Πέμπτης.
Αλλά το ποδόσφαιρο, είναι απλώς μια λεπτομέρεια.
Γιατί όταν πεθαίνουν οπαδοί, πεθαίνει ένα μέρος του ίδιου του παιχνιδιού.
Ο σύλλογος έδρασε αμέσως, συντονίζοντας την υποστήριξη των οικογενειών, φροντίζοντας τους τραυματίες και στέλνοντας εκπροσώπους στο σημείο.
Ένα καθήκον.
Αλλά και μια ανθρώπινη χειρονομία.
Και μετά υπάρχει και η πιο αληθινή πλευρά αυτού του αθλήματος.
Τα μηνύματα από τις αντίπαλες κερκίδες… Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Α.Ε.Κ. Άρης, Ηρακλής.
Διαφορετικά χρώματα, αντιπαλότητες, αλλά ο ίδιος πόνος.
Γιατί πριν από τις φανέλες, πριν από τις προσβολές, πριν από τα ντέρμπι, υπάρχει σεβασμός για όσους ζουν το ποδόσφαιρο ως πίστη.
Ήταν οπαδοί του Π.Α.Ο.Κ.
Αλλά πάνω απ’ όλα, ήταν νέοι που ταξίδευαν για να υποστηρίξουν την ομάδα τους.
Και σήμερα, στη σιωπή που απομένει, το ποδόσφαιρο θα έπρεπε απλώς να σταματήσει και να σκύψει το κεφάλι.