Tην πρώτη εμφάνιση στην Σέριε Α την έκανα με την Ίντερ το 1994.
Γύρισα από το Udine όπου δεν είχα παίξει ποτέ και η Inter μου είχε πει ότι μπορώ να πάω στην Γ η στην Β τον Οκτώβριο…

Αποφάσισαν να παίξω μέχρι τον Οκτώβριο και πάντα έπαιζα ως αλλαγή.

Ο Mazzone ήταν ο πρώτος μου προπονητής στην Ρώμη, αυτός που με έριξε στα βαθιά.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που έφτασα στο Cicerone μου είπε ότι οι επιθετικοί ήταν οι Balbo και Fonseca συν ένα πολλά υποσχόμενο παιδί σαν τον Totti και ότι θα έπρεπε να κερδίσω την εμπιστοσύνη του.

Πάντα με έβαζε να παίζω αλλαγή στο τέλος.
Του χρωστάω πολλά για την εμπειρία μου στην Ρώμη.

Τα πρώτα γκολ ήταν κόντρα στην Φιορεντίνα, κερδίσαμε 1-4.
Το ένα απο ασίστ του Τζιαννίνι, το άλλο απο ασίστ του Ντι Μπιάτζιο, κέρδισα και πέναλτι που έβαλε ο Μπαλμπο, καλύτερα έτσι γιατί πάντα έκανα λάθος.

Μετά έφτασε ο Ζέμαν.
Αυτή ήταν μια χρονιά που έπαιζα και δεν έπαιζα, με έβαλε να παίξω στο κέντρο και μπροστά μου ήταν ο Balbo.
Σκληρή μέθοδος εργασίας και καινούρια πράγματα για μένα, αλλά πάντα απέδιδε, μέσα στη χρονιά διπλασιάζατε η δουλειά που κάνεις.

Ο Ζέμαν ήταν ένας πολύ καλός και φιλικός προπονητής, φαινόταν σκληρός αλλά είναι το κάτι άλλο.
Θυμάμαι τον Di Biagio να αστειεύεται μαζί μας, ήταν ο αγαπημένος του.
Αστειευόταν συνεχώς.

Ήταν πολύ απαιτητικός στην δουλειά, σε έκανε να δοκιμάσεις να κάνεις προπόνηση τα πάντα, μετά υπήρχε αυτή η δόση αθλητικής δουλειάς που σε έκανε να θέλεις να κάνεις περισσότερα.

Πανηγυρισμός με τα αυτιά;

Αυτή είναι η χειρονομία που γεννήθηκε από μια πρόκληση για τους οπαδούς, επειδή δεν εκτίμησαν το γεγονός ότι έπαιζα.
Τα σφυρίγματα μου φάνηκαν άδικα, δεν έφταιγα εγώ που δεν εμφανίστηκε κανείς άλλος επιθετικός.
Μετά από μια διευκρίνιση με τους οπαδούς στην Τριγκορια έγινε το σύμβολο μου, όχι για να ακούω τα σφυρίγματα αλλά την χαρά των οπαδών.

Το ντέρμπι που έληξε με 4-1 ήταν αξέχαστο, στις 21 Νοεμβρίου 1999, μετά από μισή ώρα ήμασταν στο 4-0, είχε απίστευτα πολύ κόσμο, δεν είχαμε δει ποτέ ο ένας τον άλλον απέναντι σε μια πολύ δυνατή Λάτσιο.
Επιστρέψαμε στα αποδυτήρια, ζητωκραυγάσαμε και ο Capello μας φώναξε ότι δεν είχε τελειώσει.
Ένα πολύ συναρπαστικό ντέρμπι.

Εξαιρετικός ο Μοντέλα, τεχνικά δυνατός, έκανε τη διαφορά.

Μόλις έπαιρνε μισή καλή μπαλιά έβαζε γκολ δεν μπορούσες να πεις τίποτα.

Είχα μια υπέροχη σχέση, μετά περάσαμε πολλές άλλες εμπειρίες μαζί.

Ο Capello ήταν ο προπονητής που άλλαξε τον τρόπο που παίζω.
Ήδη από την πρώτη του χρονιά ήθελε να μου αλλάξει θέση, όταν έφτασε έπαιζα με Totti και Montella, αλλά ήδη στα μέσα της σεζόν με έβαλε στον πάγκο να σκέφτομαι την επόμενη χρονιά.
Σε έκανε να βγάζεις το 110%, το μεγαλύτερο δώρο του.
Φερόταν σε όλους με τον ίδιο τρόπο, δεν υπήρχαν επώνυμοι παίκτες ή άλλοι, οι κανόνες ήταν ίδιοι.

Η χρονιά του πρωταθλήματος; Είχα μια υπέροχη σχέση με τον Batistuta, ήμασταν πάντα μαζί ακόμα και εκτός γηπέδου. Ήταν σαν αδερφός.
Μια φαντασμαγορική χρονιά, η καλύτερη της καριέρας μου.
Η κατάκτηση του πρωταθλήματος στην Ρώμη δεν είναι ποτέ εύκολη, αυτός είναι λόγος για μεγάλη ικανοποίηση.
Δεν ήμασταν μια ενωμένη ομάδα, υπήρχαν διάφορες πάρεες, αλλά ήμασταν όλοι στην ίδια πλευρά εντός γηπέδου όταν παίζαμε.

Ο Franco Sensi ήταν ο πρόεδρός μου.

Με μια έννοια που σου αλλάζει τη ζωή.
Με αγάπησε αμέσως, ό,τι έχω το χρωστάω σε αυτόν όπως και στον εαυτό μου.
Ήταν ένας πολύ σημαντικός πρόεδρος, με έκανε να πάρω πολλές ικανοποιήσεις και θα τον ευχαριστώ για όλη μου τη ζωή, μου επέτρεψε να ζήσω τη ζωή που ζω και να πραγματοποιήσω το όνειρο του πρωταθλήματος.

Γκολ στο ντέρμπι το 2001;
Μπαίνω στο δεύτερο ημίχρονο στη θέση του Μπατιστούτα, μετά από 4 λεπτά ντρίπλα στο Νέστα και γκολ.

Ένα από τα εννέα μεγάλα συναισθήματα.

Πάντα ήταν ένας αγώνας που με έκανε να δίνω κάτι παραπάνω, οι φίλαθλοι μου είπαν ότι ήταν ο πιο σημαντικός αγώνας της χρονιάς, το πήρα κατάκαρδα.

Μπορείτε να δείτε τι γινόταν στις εξέδρες, πριν δεν υπήρχε κενή θέση στο γήπεδο. Το να βάζεις γκολ σε ένα τόσο γεμάτο γήπεδο είναι θεαματικό.

Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 είχα απελματιαία περιτονίτιδα, έμεινα εκτός για 4 μήνες.
Μέσα στην εβδομάδα του ντέρμπι κατάφερα να κάνω δύο προπονήσεις και με κάλεσε ο Capello. Ο Totti ρώτησε αν είναι τρελός, του είπα ότι ίσως ήταν για να με αφήσει να μείνω με την ομάδα.
Στις 18:30 ο Capello έκανε την προπόνηση και εγώ ήμουν ο βασικός.

Ο Totti γύρισε και με ρώτησε ξανά αν είναι τρελός.

Έπαιξα αυτό το παιχνίδι με λίγο πόνο και λίγη προπόνηση, η μοίρα ήθελε να σκοράρω την ισοπαλία μετά από τέσσερις μήνες που δεν έπαιζα.

Διπλός ενθουσιασμός, επιστροφή στο παιχνίδι, σκοράροντας γκολ στο ντέρμπι.
Ο Totti δεν το πίστευε, αλλά ακόμα και ο Batistuta έτρεξε να με αγκαλιάσει από τον πάγκο.
Είχα μια όμορφη σχέση με τον Totti, ήταν πάντα ένας παίκτης που έδειχνε σε όλους τους άλλους τον επαγγελματισμό του, ήξερε πώς να χειριστεί καλά τον εαυτό του, ήταν πάντα στην κορυφή της ομάδας.

Στην Ρόμα μου έβαλα γκολ, ως παίκτης της Ascoli.
Παίρνεις αυτή την μπάλα και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο χωρίς να την σπρώξεις στο τέρμα, συνέβη κάτω απο το πέταλο κάτω από το οποίο συχνά με επευφημούσαν.
Δεν υπήρχε πίσω, θα ήθελα να το έκανα άλλη μια φορά με την κιτρινοκόκκινη φανέλα.
Στο τέλος του αγώνα πήγα να χαιρετήσω τους οπαδούς που με είχαν συγχωρέσει, με κάλεσαν στο πέταλο να με καλωσορίσουν πίσω. Συγκινητική στιγμή, πήγα με τη φανέλα μιας άλλης ομάδας.

Η μεγαλύτερη λύπη ήταν ο τελικός του Euro 2000, ο όμορφος αλλά άτυχος τελικός του Ρότερνταμ.
Ήταν το πρώτο παιχνίδι που έπαιξα βασικός, μέχρι τα ημιτελικά που δεν είχα παίξει ποτέ, έπαιξα στο δεύτερο ημίχρονο και στην παράταση.
Ο Τζοφ με είδε με φόρμα και με έβαλε να παίξω στην θέση των Ινζάγκι, Μοντέλα και Ντελ Πιέρο.
Μερικές φορές είναι γραφτό, αν έπρεπε να ξαναπαίξουμε εκείνο το τελευταίο λεπτό θα μιλούσαμε για ένα άλλο αποτέλεσμα.

Κάθε φορά που το λέω ανατριχιάζω, έχουν συμβεί πάρα πολλά σε εκείνη το παιχνίδι, κάτι διαφορετικό στο τέλος θα ήταν αρκετό και θα είχαμε κερδίσει.