”Δεν είμαι οπαδός του ποδοσφαίρου. Δεν με ενδιαφέρει το ίδιο το ποδόσφαιρο. Ακολουθώ μόνο μία ομάδα, μία σημαία: τη Νάπολη.

Όταν παρακολουθώ έναν αγώνα, δεν βλέπω σχέδια, τακτικές ή πρωταθλητές… Βλέπω την πόλη μου να βγαίνει στο γήπεδο, βλέπω ένα κομμάτι μου να προκαλεί τον κόσμο.

Αν ήταν βόλεϊ, μπάσκετ, τίποτα δεν θα άλλαζε: η Νάπολη είναι ακόμα Νάπολη και θα την ακολουθούσα ούτως ή άλλως, επειδή μιλάει τη γλώσσα μου, λέει την ιστορία μου.

Ο Μαραντόνα; Δεν είναι είδωλο. Είναι μια γλυκιά ασθένεια, μια πίστη χαραγμένη στο δέρμα μου. Έχω τρία τατουάζ του Ντιέγκο στο σώμα μου, όχι για τα γκολ του ή τη μαγεία του, αλλά για αυτό που σήμαινε για εμάς.

Γι’αυτό που είχε το θάρρος να κάνει: να αναλάβει το βάρος του να είναι Ναπολιτάνος, να δεχτεί όλη την κριτική, όλες τις πληγές και να τις μετατρέψει σε υπερηφάνεια.

Είχε αυτόν τον καλό θυμό, αυτή τη φλόγα στα μάτια του που ονομάζουμε “cazzimma”.

Όταν νίκησε τη Γιουβέντους, δεν πανηγύρισε σαν παίκτης που παίρνει τρεις βαθμούς: γέλασε, ούρλιαξε, άναψε σαν γιος του Βεζούβιου που μόλις απάντησε σε μια προσβολή, σαν Ναπολιτάνος ​​που κέρδισε έναν πόλεμο.

Ο Ντιέγκο δεν έπαιξε απλώς για τη Νάπολη. Μας εκπροσώπησε. Μας υπερασπίστηκε. Μας έκανε να νιώθουμε ζωντανοί.”

Geolier