“Ας το πούμε χωρίς φίλτρα, υπήρξε μια εποχή που το ιταλικό ποδόσφαιρο ήταν μια ζούγκλα φαινομένων.
Κάθε γαμημ… Κυριακή βρισκόσουν μπροστά σε ιερά τέρατα σαν τον Van Basten ας πούμε, τον εφιάλτη μου για χρόνια.
Έσπαγες την πλάτη σου σε εβδομάδες σφαγιασμένων προπονήσεων, γιατί την επόμενη μέρα έπρεπε να αντιμετωπίσεις ανθρώπους του διαμετρήματος του Μαραντόνα, του Καρέκα, Καρνεβάλε…
Και ακόμα και οι αμυντικοί όπως ο Μαλντίνι, ο Μπαρέζι, ο Μπέργκομι έγιναν αυτό που είναι γιατί από παιδιά ανέπνεαν μεγαλεία, μετρούσαν τον εαυτό τους με πραγματικούς γίγαντες.

Σήμερα, αντίθετα, οι νέοι καταλήγουν αμέσως στο περιθώριο, στο πρώτο λάθος παραγκωνίζονται και πάνω απ’ όλα, δεν έχουν πλέον τεράστια τεχνικά μοντέλα να παρατηρήσουν, να μελετήσουν, να διεκδικήσουν κάτι απο αυτά καθημερινά στο γήπεδο.”

Τσίρο Φεράρα