”Κατά τη διάρκεια της προπόνησης πριν από τον αγώνα Γιουβέντους-Ρετζίνα, έκανα ζέσταμα μέχρι που ένιωσα την ανάγκη να ξεφύγω από αυτό που έκανα, κάτι που δεν μπορούσα να ελέγξω, σαν το στήθος μου να επρόκειτο να εκραγεί.

Ένιωθα αδύναμος για δύο ή τρεις μήνες, το μυαλό μου θολωμένο και ασαφές, και ένιωθα μια ασυνήθιστη κόπωση και τεμπελιά, και αυτό με τρόμαξε.

Ήταν σαν να ήμουν κάποιος άλλος.

Δεν ένιωθα ο εαυτός μου, ακόμα και όταν επρόκειτο να πάρω αποφάσεις ζωής.

Στα 25 μου, αυτό με χτύπησε πολύ. Μίλησα με τον προπονητή γι’ αυτό: «Προπονητή, δεν έχω την ψυχική δύναμη να βγω στο γήπεδο, δεν έχω τίποτα μέσα μου».

Μου είπε να περιμένω, αλλά δεν ήθελα να το ακούσω.

Όταν κάλεσαν τον Τσιμέντι, τον βοηθό μου, να παίξει, ανέκτησα τη διαύγεια και είπα στον εαυτό μου: «Αν δεν παίξεις τώρα και αποκλειστείς από αυτόν τον αγώνα, αν σου συμβεί το ίδιο στο μέλλον, θα κάνεις το ίδιο».

Από εκεί, βρήκα τη δύναμη να βγω στο γήπεδο.

Ίσως ήταν σαν να μην ήμουν ικανοποιημένος με το άλλο κομμάτι της ζωής μου, μια εσωτερική ανησυχία που ξεκίνησε εκεί επειδή η ευτυχία μου βρισκόταν στην αναζήτηση ενός μέλλοντος με κάποια που δεν έβρισκα ακόμα.”

Τζίτζι Μπουφόν