”Είμαι ο πρώτος διεθνής Τούρκος ποδοσφαιριστής που ήρθε στην Ελλάδα και ακριβώς το γεγονός ότι έχω παίξει στην εθνική Τουρκίας δίνει ακόμη μεγαλύτερη διάσταση στη μεταγραφή μου.

Θα σας πω μια ιστορία που έχει σχέση με τη γιαγιά μου.

Η γιαγιά μου, λοιπόν, όπως όλοι οι παλιοί στη χώρα μου, διατηρούν έντονα στη μνήμη τους την έχθρα του παρελθόντος.

Όταν λοιπόν μου έγινε η πρόταση από την ΑΕΛ, εγώ ζούσα στο Μιλάνο γιατί δεν ήθελα να πάω φαντάρος.

Όταν πήρα την απόφαση να έρθω να παίξω στην Ελλάδα, ήμουν στο αεροδρόμιο και χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Ηταν η γιαγιά μου αναστατωμένη.

”Μη παιδάκι μου, μην πας εκεί! Να προσέχεις αυτούς τους Έλληνες”, μου έλεγε κλαίγοντας!
«Ελα γιαγιά, δεν ζούμε στο 1800», της είπα για να την ηρεμήσω.

Το εννοούσα, φυσικά.

Έχουν αλλάξει τα πράγματα.

Όταν επέστρεψα στην Τουρκία και πήγα να τη δω, μου λέει…

“Kάτσε δίπλα μου παιδάκι μου.

Πες μου τι σου έκαναν αυτοί οι Έλληνες”.

Τίποτα, της λέω γιαγιάκα μου, μια χαρά άνθρωποι είναι.

Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι τα πράγματα δεν είναι όπως ήταν πριν από 200 χρόνια.
Τουμέρ Μετίν