Το 2004, εγώ και ο Μπενίτεθ φτάσαμε στην Πρέμιερ Λιγκ και οι δύο πρωταθλητές Ευρώπης. Τώρα, έρχονται άγνωστοι προπονητές που δεν έχουν κερδίσει τίποτα.

Προτιμούν να προσλαμβάνουν όσους ξέρουν πώς να πουλάνε τον εαυτό τους, όχι όσους ξέρουν πώς να κερδίζουν.

Σήμερα, επικοινωνούμε διαφορετικά, αλλά είναι πολύ δύσκολο να πετύχουμε χωρίς ενσυναίσθηση.

Πιο σημαντική από την εξωτερική επικοινωνία είναι η ενσυναίσθηση που δημιουργείται εσωτερικά.

Όταν μου λένε ότι είμαι εξαιρετικός στην επικοινωνία, πάντα απαντώ: «Εντάξει, ευχαριστώ, αλλά ένας εξαιρετικός στην επικοινωνία δεν κερδίζει τίτλους, και έχω κερδίσει 26».

Για να κερδίσει, ένας προπονητής πρέπει να έχει διαφορετικές δεξιότητες και είναι κάτι με το οποίο προσπαθώ πάντα να έχω ενσυναίσθηση, με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς να επιτρέψεις σε έναν παίκτη να είναι πιο σημαντικός από την υπόλοιπη ομάδα.

Δεν ήμουν ποτέ ο τύπος του προπονητή που επιτίθεται στους αδύναμους.

Όταν ήμουν δυνατός, επιτίθομαι στους σπουδαίους.

Αυτοί που βρίσκονται στην κορυφή είναι συνήθως μεγάλοι άνδρες, με μεγάλο εγώ, που έχουν αίσθηση της πραγματικότητας.

Ανήκουμε σε μια γενιά προπονητών που κάνουν πράγματα που δεν λειτουργούν και πεθαίνουν λέγοντας: «Αλλά πέθανα με την ιδέα μου».

Αν πέθανες με την ιδέα σου, είσαι ηλίθιος…

Για μένα, αυτό είναι λάθος ως προπονητής.

Είναι ένα πράγμα να λες ποιο είναι το ιδανικό σου.

Έχω κι εγώ το δικό μου και έχω καταφέρει να το χτίσω, αλλά υπάρχουν και άλλες καταστάσεις όπου αυτό δεν είναι δυνατό.

Ένα από τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας προπονητής είναι να προσαρμόζει τις ιδέες του σε αυτό που έχει.

Ζοσέ Μουρίνιο