”Όταν ο Arrica, ο πρόεδρός μου, έμαθε ότι δεν θα πήγαινα πλέον στη Γιουβέντους, δεν χάρηκε καθόλου.

Αλλά δεν είμαι πεισματάρης.

Ήμουν ένας κλειστός άνθρωπος, είχα μια τραγική παιδική ηλικία, οι γονείς μου είχαν πεθάνει νωρίς.

Μετά ήρθα στην Κάλιαρι και χτίσαμε κάτι πραγματικά σπουδαίο, το Scudetto ήταν το όνειρο κάθε ομάδας.

Η Σαρδηνία με είχε ήδη κερδίσει.

Όταν είδα τον κόσμο να φεύγει από τη Σάσαρι στις 8 π.μ. και το στάδιο ήταν ήδη γεμάτο στις 11 π.μ., κατάλαβα ότι για τους Σαρδήνιους, το ποδόσφαιρο ήταν τα πάντα.

Μας αποκαλούσαν βοσκούς και ληστές σε όλη την Ιταλία και θύμωνα.

Οι ληστές ήταν ληστές από πείνα, γιατί τότε υπήρχε τόση πείνα, όπως δυστυχώς σήμερα.

Η Κάλιαρι ήταν τα πάντα για όλους και κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να στερήσω τις μόνες χαρές που είχαν οι βοσκοί.

Θα ήταν δειλία να φύγω, παρά τα χρήματα που είχε η Γιουβέντους.

Μετά κάθε αγώνα, ένας παράγοντας της Κάλιαρι εμφανιζόταν και μου έλεγε…

“Να καλέσουμε τον Boniperti;” Αλλά ποτέ δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία και ποτέ δεν το μετάνιωσα.

14 Ιουλίου 1973 και η ηχηρή απόρριψη της Γιουβέντους από τον Τζίτζι Ρίβα.