19 Μαΐου 1999, στο Villa Park στο Μπέρμιγχαμ, η Λάτσιο και η Μαγιόρκα συγκρούονται για να κρίνουν τον 39ο και τελευταίο τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης.

Οι Biancocelesti φτάνουν στον τελικό με μια φανταστική ομάδα: Marchegiani στο τέρμα, Pancaro, Nesta, Mihajlovic, Favalli στην άμυνα, Stankovic, Mancini, Almeyda, Nedved στη μεσαία γραμμή ενώ Vieri-Salas είναι το επιθετικό δίδυμο.

Προφανώς η ομάδα του Έρικσον ξεκίνησε ως φαβορί και απο το ξεκίνημα δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να επιβεβαιώσει τις προσδοκίες: μετά από εφτά λεπτά, μια μακρινή σέντρα από τον Πανκάρο προς τον Βιέρι που πέτυχε ένα από τα πιο απίστευτα γκολ με κεφαλιά.

Μια επίδειξη φυσικής δύναμης που ο Μπόμπο θυμάται στο βιβλίο του…

«Μετά από λίγα λεπτά βλέπω μια μαρκινή πάσα 50 μέτρων από τον Pancaro να έρχεται από την άμυνα, δεν είναι άνετη μπαλιά, δεν είναι καν προορισμένη για μένα, δεν νομίζω ότι ο Πάνκαρο είχε σκοπό να μου δώσει ασίστ, αλλά πεινάω για γκολ, περνάω πάνω από το κεφάλι του αντιπάλου μου και σκοράρω με το κεφάλι από την άκρη της περιοχής, μπάλα στην πάνω γωνία και δεξιά από το τέρμα».

Η ισπανική ομάδα με προπονητή τον Έκτορ Κούπερ, ωστόσο, αντέδρασε άμεσα ισοφαρίζοντας μετά από λίγα λεπτά και πήγε το ματς στην ισοπαλία.

Το παιχνίδι γίνεται σκληρό, οι ομάδες δεν μένουνε πίσω και ο Βιέρι πληρώνει το τίμημα, μετά από σύγκρουση με τον τερματοφύλακα Ρόα, μένει στο έδαφος με τραυματισμό στο κεφάλι.

Το αίμα βγαίνει άφθονο, ο γιατρός της Λάτσιο καλεί τον πάγκο υποδεικνύοντας την αλλαγή. Σε εκείνο το σημείο όμως επεμβαίνει ο Μιχάιλοβιτς και μπλοκάρει τα πάντα…

«Όχι, δεν θα βγει από το γήπεδο απόψε».

Στο δεύτερο ημίχρονο, η Λάτσιο πίεσε μπροστά αναζητώντας το προβάδισμα και στο 81′ έφτασε στο νικητήριο γκολ, μετά από μια ανακατωσούρα στην άμυνα της Μαγιόρκα, η μπάλα έφτασε στον Νέντβεντ που συντονίστηκε και έστειλε ένα συστημένο σουτ που νίκησε τον Ρόα.

Το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει, η Λάτσιο μπορεί να σηκώσει πλέον το Κύπελλο Κυπελλούχων στον αγγλικό ουρανό, το τελευταίο στην ιστορία!