«Νομίζω ότι αν γίνεις «θρύλος» αφού χτίσεις τον ρόλο σου στο ποδοσφαιρικό σου ταξίδι, όταν σε αποκαλούν θρύλο, έχεις κάνει κάτι σημαντικό ή τουλάχιστον κάτι καλό.

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, ήθελα να εκπληρώσω το όνειρό μου να φορέσω μια φανέλα, μονό της Ρόμα.

Είναι σημαντικό, σημαίνει ότι υπήρχε αμοιβαία αγάπη.

Όταν σε ταυτίζουν με έναν τρόπο σημαίνει ότι έχεις κάνει κάτι στην καριέρα σου.

Δεν ήθελα να σταματήσω να παίζω.

Ήμουν σε εξαιρετική αθλητική κατάσταση, γιατί να το κάνω αυτό;

Δεν ζήτησα περισσότερο χρόνο παιχνιδιού, ούτε ζήτησα από κανέναν να με αφήσει να παίξω.

Αλλά δεν ήθελα επίσης να καταστρέψω την ιστορία μου με την Ρόμα για να παίξω άλλη μια χρονιά σε κάποια άλλη ομάδα.

Θα ήμουν ευτυχής να συνεχίσω έστω και απλώς να είμαι μέλος της ομάδας στα αποδυτήρια, βοηθώντας τον προπονητή στις πιο δύσκολες στιγμές.

Ξέρω ότι υπάρχει ένα τέλος σε όλα, δεν είμαι ηλίθιος, το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι μου είπαν ότι θα ήταν δική μου απόφαση να τα παρατήσω και μετά με ξεφορτώθηκαν τόσο εύκολα, κάνοντάς με να καταλάβω ότι δεν ήταν διατεθειμένοι να ανανεώσουν το συμβόλαιό μου.

Λυπήθηκα γιατί θα μου είχαν κόψει το πόδι για την Ρόμα.

Από τότε αρνήθηκα να πατήσω το πόδι μου στην Τριγκοριά, κάθε φορά που έπαιρνα τον γιο μου στην προπόνηση έμενα έξω από την πύλη, μερικές φορές σταματούσα στο αυτοκίνητο για να κλάψω, γιατί πέρασα τριάντα χρόνια από τη ζωή μου εκεί».

Φραντσέσκο Τόττι