«Ο Ροναλντίνιο λάτρευε την παγωμένη μπύρα, τα κορίτσια και τα κρουστά, τα οποία έπαιζε συνεχώς.

Είχε μελετήσει μια συγκεκριμένη τεχνική για να ανακτήσει μισή ώρα ύπνου το πρωί, αφού είχε άλλα πράγματα να κάνει το βράδυ.

Κοιμόταν με τα ρούχα της προπόνησης, κάλτσες, σορτς, μπλουζάκι, αθλητική φόρμα, ίσως και παπούτσια με σλιπ.

Εμπαινε στο αυτοκίνητο ντυμένος ήδη για προπόνηση, κατέβαζε τη θέση του συνοδηγού, κοιμόταν και μόλις έφτανε στο Milanello, πήγαινε αμέσως στον αγωνιστικό χώρο.

Ήταν όμως ένας φανταστικός παίκτης.

Στα τριάντα ένα χρόνια μου στη Μίλαν, η περίοδος που παρακολουθούσα περισσότερο τις προπονήσεις της ομάδας ήταν όταν υπήρχε ο Ρονάλντο και ο Ροναλντίνιο.

Το 2011 κάλυψα την πώληση του Ροναλντίνιο στη Φλαμένγκο.

Μου είχε ζητήσει να επιστρέψει στη Βραζιλία, ένα έργο που υποστήριξε με ενθουσιασμό ο προπονητής του, Μασιμιλιάνο Αλέγκρι.

Σχεδόν κάθε μέρα, ο Μαξ με έπαιρνε τηλέφωνο για να παραπονεθεί ότι ο Ροναλντίνιο αργούσε στην προπόνηση, ότι πήγαινε σε κλαμπ το βράδυ, ότι δεν ξεκουραζόταν καθόλου… Μια μέρα με φωνάζει ακόμα πιο θυμωμένος από το συνηθισμένο…

«Φτάνει! Έχω χάσει την υπομονή μου!

Πρέπει οπωσδήποτε να τον πουλήσουμε!

Αμέσως!

Σήμερα το πρωί έφτασε στην ώρα του»

Δεν καταλαβαίνω…

“Μαξ, μόλις έφτασε στην προπόνηση στην ώρα του, θέλεις να τον διώξεις;”

«Εγκαίρως, αλλά χωρίς να αλλάξει καν.

Ηρθε κατευθείαν από τη ντίσκο!».

Το να πάει πίσω στη Βραζιλία, στην Φλαμένγκο, να τον επιστρέψεις στον ήλιο, στη θάλασσα, στα ντραμς του ήταν σαν να κρεμάς ένα αριστούργημα πίσω στον τοίχο ενός μουσείου.

Εκεί θα ήταν καλά, στο στοιχείο του».

Adriano Galliani