”Όταν έφτασα στη Γιουβέντους φορούσα κάλτσες της μάρκας Achile, κοντές και φανταχτερές.
Aνακάλυψα ότι στην Ιταλία οι κάλτσες δεν πρέπει ποτέ να είναι κοντές ή πολύχρωμες.
Στο τέλος μιας προπόνησης τις βρήκα κομμένες σε λωρίδες και κολλημένες στο ντουλάπι μου.
Μου είπαν ότι οι κάλτσες, πρέπει να είναι αυστηρά σκέτες.
Δεν φόρεσα ποτέ ξανά κάλτσες Achile.
Ήμουν όμως κι εγώ που έκοψα τα ζυμαρικά, χωρίς να ξέρω ότι έκανα μεγάλο λάθος.
Με έκαναν κομμάτια!
Σωστά, έτσι μαθαίνεις την κουλτούρα μιας χώρας και όταν πρωτοπήγα έτρωγα πολύ.
Κάθε απόγευμα, γύρω στις 7 το απόγευμα, ήμουν με τις πιτζάμες μου και μου φαινόταν φυσιολογικό.
Έτσι ήταν η ζωή μου στο Τορίνο.
Αλλά η ιστορία ότι έβαζα το καπέλο του ψαρά για να πάω να παίξω με τους μετανάστες δεν είναι ψέμα, ακόμα κι αν το έκανα μόνο λίγες φορές.
Ο συμπαίκτης μου Έντγκαρ Ντάβιντς με πίεζε.
Τρελαινόταν γι’ αυτό, το έκανε πολύ συχνά, έπαιρνε το αυτοκίνητο και όταν έβλεπε κάποιον να παίζει σε ένα δρόμο σταματούσε για να μπει στην ομάδα.
Πάντα μου έλεγε…
«Για αυτούς πρέπει να παίξουμε, αυτά είναι τα σημαντικά παιχνίδια».
Και του έλεγα…
«Εντάξει, αλλά έχουμε προπόνηση, ανήκουμε σε σύλλογο υψηλού επιπέδου, δεν μπορούμε να ρισκάρουμε να τραυματιστούμε».
Ταυτόχρονα, όμως, τον θαύμαζα, γιατί μπορούσε να κάνει τέτοια πράγματα.
Ο Ντεσάν έλεγε συχνά ότι ο γυμναστής της Γιουβέντους, Βεντρόνε, με κορόιδευε επειδή δεν είχα κοιλιακούς, κάτι που είναι αστείο ακόμα και σήμερα.
Ποτέ δεν είχα κοιλιακούς, δεν θα έχω ποτέ.
Μου έλεγε…
”Όχι είναι σοβαρό, δεν μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο έτσι…”
Ζινεντίν Ζιντάν
