Από τα δεκαπέντε ως τα εικοσιδύο μου δούλευα μέχρι τις 6 το απόγευμα.
Δεν με πείραζε να είμαι ξυλουργός, όπως και να είμαι ποδοσφαιριστής, που ήταν διασκεδαστικό (έπαιρνα και μερικές δεκάρες).
Είχα ήδη ένα σκληρό πρόγραμμα τότε.
Μόλις τελείωνα τη βάρδια ετοίμασα την τσάντα μου και έτρεχα στο γήπεδο για προπόνηση. Θυσίες που θυμάμαι με μεγάλη χαρά και νοσταλγία.
Θα ήταν ωραίο να τις θυμάμαι ακόμα κι’αν δεν είχα φτάσει στη Serie A.
Τότε ξαφνικά εμφανίστηκε η Γιουβέντους και δεν το πίστευα και δεν το πιστεύω μέχρι και σήμερα».
Από το εργοστάσιο στη Serie A.
Ο Moreno Torricelli αντιπροσώπευε για ολόκληρη την Ιταλία την ιδέα ότι τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν και ότι η αποφασιστικότητα και η επιθυμία μπορούν μερικές φορές να ξεπεράσουν φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια.
Ήταν ο Τζιοβάνι Τραπατόνι που έπεισε τον Μπονιπέρτι να τον αγοράσει αφού τον είδε σε φιλικό με την Καράτεζε.
Και το καλοκαίρι που η Γιούβε ξόδεψε 28 δισεκατομμύρια λιρέτες για τον Βιάλι, έγινε και μια δαπάνη 50 εκατομμυρίων λιρών για τον «μάστορα» Τοριτσέλι που αποχαιρέτησε τους συναδέλφους του και πήγε να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Το εργοστάσιο επίπλων «Fratelli Spinelli» έχει γίνει αρκετές φορές αντικείμενο «προσκυνήματος».
Στο τμήμα συσκευασίας και αποστολής υπάρχει μια πλακέτα που θυμίζει το πέρασμα αυτού του πρώην ξυλουργού που του άρεσαν τα μακαρόνια και η Ornella Muti, που είχε μισθό ενάμισι εκατομμύριο λιρέτες το μήνα.
Ένας που γνωρίζοντας καλά τι είναι η κούραση, μπόρεσε να δώσει σημασία στην προνομιακή ζωή του ποδοσφαιριστή.
Και σε όσους του μίλησαν για το πόσο δύσκολες ήταν οι προπονήσεις στη Serie A, δεν ντράπηκε να απαντήσει…
«Οι προπονήσεις στη Διαπεριφερειακή και στη Serie A δεν είναι πολύ διαφορετικές, εκεί ήμουν πιο κουρασμένος γιατί έφτανα στην προπόνηση μετά από οκτώ ώρες στο εργοστάσιο».
