Και τώρα ήταν εκεί, ο Λούκα και ο Σινiσα, πιασμένοι χέρι-χέρι σαν αδέρφια που είχαν επιτέλους βρει ο ένας τον άλλον (έστω και με τον λιγότερο συμβατικό και κατά κάποιο τρόπο, το λιγότερο φανταστικό από τα Μέρη).

Στον τοίχο υπήρχε μια πολύ όμορφη φωτογραφία των δυο τους να αγωνίζονται για mia μπάλα, ο ένας με τη φανέλα της Σαμπντόρια, ο άλλος με της Γιουβέντους.

Την ίδια φωτογραφία που είχε αναρτήσει η Arianna, η σύζυγος του Mihajlović, για να αποχαιρετήσει τον Vialli όταν έφυγε και την οποία είχε συνοδεύσει με τη λεζάντα…

«Θα έχετε τόσα παιχνίδια εκεί ψηλά!».

Ίσως είχε δίκιο…

Πόσες κοινές ιστορίες, πόσες ζωές άγγιξαν, πόσους θεμελιώδεις φίλους μοιράστηκαν.

Και πόσος πόνος όταν πρώτα ο ένας και μετά ο άλλος, είχε σκαρφαλώσει στον Παράδεισο… Το πρόσωπο που τους είχε ενώσει ιδανικά, πρώτος ήταν ο Vujadin Boškov, ένας Σέρβος σαν τον Siniša, που ήθελε πολύ τον συμπατριώτη του στην Ρόμα και που ήταν πολύ χαρούμενος που τον βρήκε στην Γένοβα όταν επέστρεψε για δεύτερη φορά, όπως θυμάται ο πρόεδρος Enrico Mantovani, που είχε πάρει τη θέση του αξέχαστου μπαμπά του.

Και τώρα μιλάνε για ποδόσφαιρο και σχεδιάζουν έναν αγώνα στον Παράδεισο, εκείνο το ματς που παρότι κυνηγούσε ο ένας τον άλλον για χρόνια, δεν είχαν παίξει ποτέ μαζί. Παρεμπιπτόντως, δεν ξέρουμε αν ο Siniša θα τ έπαιζε στον αγωνιστικό χώρο, παίρνοντας ίσως κάποια από τα δικά του ελεύθερα χτυπήματα, ή θα προτιμούσε να το διευθύνει από τον πάγκο…

Κοίταξαν ο ένας τον άλλον.

«Πάμε μαζί στον θείο Βούγια» πρότεινε ο Σινίσα, ερμηνεύοντας επίσης τέλεια τις σκέψεις του Τζιανλούκα.

«Αν με θέλει για βοηθό του, θα κάτσω μαζί του.

Αν με θέλει στο γήπεδο, ορκίζομαι ότι θα ξαναμπώ στα αθλητικά μου.

Αλλά, αν υπάρχει φάουλ κόντα στην περιοχή για εμάς, δεν θα ήθελα να είμαι ο τερματοφύλακας της άλλης ομάδας».

Από το “The Game of the Gods”