«Δεν υπήρχε μια ακριβής στιγμή στην οποία σκέφτηκα συνειδητά…

Θα μείνω στη Γιουβέντους για ολόκληρη την καριέρα μου.

Αλλά σίγουρα ήταν η φιλοδοξία μου από την πρώτη μέρα.

Ωστόσο, υπήρξε μια στιγμή που αυτή η φιλοδοξία ήταν πιο δυνατή, μια ανανεωμένη πεποίθηση.

Συνέβη το καλοκαίρι του 2006, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Μουντιάλ που κατακτήσαμε στη Γερμανία.

Στη Γιούβε όλα έμοιαζαν να καταρρέουν, αλλά η θέλησή μου να μείνω μέχρι το τέλος ήταν όλο και πιο σταθερή.

Ποτέ δεν είχα αμφιβολίες, ακόμη και όταν δεν ήξερα πού θα παίζαμε, είτε στη Serie A, στη Serie B ή ακόμα και στη C.

Η επιλογή μου να μείνω, ήταν στην πραγματικότητα απλώς η έκφραση αυτού που ένιωθα μέσα μου, δεν το βίωσα ποτέ ως θυσία, αλλά ως προνόμιο.

Και αυτή η εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση μου έδωσε μια απίστευτη ώθηση.

Οπότε δεν ήταν ποτέ θέμα «να είσαι ο πιο δυνατός».

Ήμασταν για πολύ καιρό.

Αλλες χρονιές δεν κερδίσαμε, υποφέραμε.

Αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα από τα αποτελέσματα, υπάρχει μια αίσθηση του ανήκειν που υπερβαίνει κάθε άλλη σκέψη.

Λέγεται «ταύτιση», νιώθοντας μέρος κάτι μεγάλου, που για μια ποδοσφαιρική ομάδα δεν είναι απλώς μια ομάδα παικτών, ένας σύλλογος, αλλά η τεράστια κληρονομιά του πάθους που λατρεύουν εκατομμύρια οπαδοί.

Δεν υπήρξε αγώνας που να μην συγκινήθηκα από τον βρυχηθμό του γηπέδου, από τα διάφορα συνθήματα που διαδέχονταν το ένα το άλλο στα χρόνια της Γιουβέντους, που τραγουδούσε όλο το γήπεδο.

Και τότε πώς μπορώ να μην θυμηθώ αυτό το τραγούδι που δημιούργησαν οι οπαδοί για μένα;

«Δεν σε κουράζω, θα είμαι πάντα δίπλα σου, είσαι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει… Alessandro Del Piero, Alessandro Del Piero.»

Για μένα ήταν μεγάλο προνόμιο να έχω έναν ύμνο, ή καλύτερα μια χορωδία.

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Όπως δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω τον βρυχηθμό που γέμιζε το γήπεδο κάθε φορά που σκόραρα, συναρπαστικό».

Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο