Σκόραρα το πρώτο μου γκολ με την Κατάνια στο Olimpico και πανηγύρισα με τρόπο αλά Riquelme (το Topo Gigio) και αφορούσε τον πρόεδρο Lotito.
Το έκανα γιατί ενώ ήμουν διακοπές στην Ρώμη και βρισκόμουν μπροστά στη Φοντάνα ντι Τρέβι με τον γιο μου, για να πετάξουμε ένα κέρμα, όπως κάνουν στην πόλη, ένας άνθρωπος ήρθε να με πάρει και μου είπε ότι πρέπει να πάμε να μιλήσουμε.
-Σε θέλει ο Πρόεδρος.
Τον ρώτησα: “Μα ο Πρόεδρος τι; Ποιος??”
Ήμουν εκεί για διακοπές, έπαιζα για την Γκρέμιο.
Και απάντησε: «Πρέπει να πάμε στον Πρόεδρο Λοτίτο γιατί σε περιμένει».
Θυμάμαι ότι περίμενα δύο ώρες γιατί μάλωνε για την υπόθεση Pandev – Ledesma.
Μια απίστευτη κακία, τόσο που σκέφτηκα…
«Μα πρέπει να μιλήσω με αυτόν;».
Μόλις κατέβασε το τηλέφωνο μου χαμογέλασε, με αγκάλιασε και σκέφτηκα…
«Τι αναιδής».
Στο τέλος της ομιλίας μας, μου έσφιξε το χέρι και είπε…
«Κοίτα, όταν δίνω τα χέρια είναι σαν συμβόλαιο για μένα».
Του είπα εντάξει, αλλά έπρεπε να με περιμένει γιατί έπρεπε να επιστρέψω στη Βραζιλία για να προειδοποιήσω την Γκρέμιο ότι δεν θα έμενα.
Έτσι επέστρεψα στην Βραζιλία, έφαγα ποινή από τη FIFA και όταν επέστρεψα στη Ρώμη είχε εξαφανιστεί… δεν απαντούσε καν στο τηλέφωνό του.
Σκέφτηκα…
«Αυτό δεν είναι δυνατό».
Μετά έμαθα ότι είχε έρθει σε συμφωνία με τον Πιέτρο Λο Μονακό και ότι η Κατάνια έψαχνε για επιθετικό και θα έπρεπε να πάω να παίξω στη Σικελία και αφού ήθελα να παίξω, δέχτηκα. Αυτός είναι ο λόγος αυτού του πανηγυρισμού».
Μάξι Λόπεζ
