«Στο Rosengård είχαμε πολλά γήπεδα, όλα λίγο πολύ αξιοπρεπή, ή μάλλον όχι, αυτό που ονομάζαμε το γήπεδο των τσιγγάνων ήταν πολύ χάλια.
Δεν είναι ότι οι Αλβανοί ή οι Τούρκοι η οι Γιουγκοσλάβοι ήταν όλοι σε ένα μέρος, σημασία δεν είχε η χώρα από την οποία κατάγονταν οι γονείς σου, αλλά το γήπεδο όπου πήγαινες να παίξεις.
Ο καθένας έμενε στο δικό του και το δικό μας, αυτό στο κτίριο όπου έμενε η μητέρα μου, λεγόταν Törnrosen.
Υπήρχε μια κούνια, ένας χώρος παιχνιδιού, ένα κοντάρι σημαίας και ένα γήπεδο ποδοσφαίρου όπου παίζαμε καθημερινά.
Μερικές φορές οι άλλοι δεν με ήθελαν στην ομάδα, έλεγαν ότι είμαι πολύ μικρός.
Τότε τρελαινόμουν αμέσως.
Μισούσα να με αφήνουν έξω.
Και μισούσα την ήττα.
Αλλά το πιο σημαντικό δεν ήταν η νίκη, ήταν οι ντρίπλες και το καλό παιχνίδι.
Ήταν εκείνες οι κραυγές έκπληξης...
«Ω, ω! Ουάου! Κοίτα τι κάνει!».
Ήταν να κάνεις εντύπωση στα άλλα παιδιά με συνεχώς νέα κόλπα και έπρεπε να εξασκηθείς και να εξασκηθείς μέχρι να τα γνωρίσεις καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον.
Κάποια στιγμή οι μητέρες φώναζαν από τα παράθυρα.
«Είναι αργά, το φαγητό είναι έτοιμο. Ελα σπίτι».
«Αμέσως, αμέσως» απαντούσαμε και εν τω μεταξύ συνεχίζαμε να παίζουμε και μπορεί ακόμη και να βραδιάσει ή να βρέξει ή να συμβεί οτιδήποτε και είμαστε εκεί.
Ήμασταν πραγματικά ακούραστοι.
Ο χώρος ήταν περιορισμένος σε εκείνο το γήπεδο, έπρεπε να είσαι γρήγορος για να καταλάβεις το παιχνίδι και με τα πόδια σου.
Ειδικά για μένα, που ήμουν μικρος και αδύνατη, ήταν ανάγκη, συχνά ήμουν θύμα τάκλιν
πολύ σκληρά και πρακτικά αναγκάστηκα έβρισκα πάντα νέους τρόπους για να φέρνω τους αστραγάλους στο σπίτι και επίσης να ακούω εκείνες τις κραυγές θαυμασμού που μου άρεσαν τόσο πολύ.
Πήγαινα συχνά για ύπνο με την μπάλα και σκεφτόμουν πώς να βελτιώσω το παιχνίδι μου, με κλειστά μάτια, έβλεπα την ταινία του αγώνα της επόμενης μέρας».
Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς