«Ένας αξέχαστο ματς γιατί ήταν ο πρώτος επίσημος αγώνας του Μαραντόνα στην Ιταλία και πάνω από όλα έκανε το ντεμπούτο του στο Σαν Πάολο.
Κάναμε ζέσταμα στα αποδυτήρια εκείνη την ημέρα, οπότε δεν μπορούσαμε να ξέρουμε πόσος κόσμος ήταν στο γήπεδο.
Εκείνα τα χρόνια για ένα τέτοιο ματς, αν όλα πήγαιναν καλά, υπήρχαν το πολύ 10.000 κόσμος, ακόμα περισσότερο αν αναλογιστούμε ότι ήμασταν στην Serie B.
Ήταν ώρα να ανέβω τα σκαλιά που οδηγούσαν στο γήπεδο, επικρατούσε μια σουρεαλιστική σιωπή, νόμιζα ότι δεν ήταν κανείς εκεί.
Μόλις άρχισε να φαίνεται το κεφάλι του Μαραντόνα, ακούστηκε ένας απίστευτος βρυχηθμός, φαινόταν ότι το γήπεδο κατέβαινε.
Ένας βρυχηθμός χήνας.
Για έναν αγώνα Κυπέλλου αυτοί ήταν εντυπωσιακοί αριθμοί, υπήρχαν περισσότεροι από 70.000 θεατές στις εξέδρες.
Ήταν το 20ο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου, φάουλ για τη Νάπολι, βγήκε στη μπάλα και σκόραρε.
Δέχτηκα γκολ, εκείνη τη στιγμή θύμωσα με τον εαυτό μου γιατί πίστευα ότι μπορούσα να κάνω περισσότερα.
Μετά βλέποντάς τον ξανά κατάλαβα ότι ήταν αδύνατο να πιάσω αυτή την μπάλα, τα ελεύθερα χτυπήματα ήταν και αυτά η δύναμή του.
Μετά από τόσα χρόνια είμαι περήφανος που δέχτηκα γκολ από τον καλύτερο παίκτη στον πλανήτη.
Θυμάμαι ότι σε εκείνο το παιχνίδι είπα στους συμπαίκτες μου να τον προσέχουν, ήταν μικρός και γρήγορος, είχε κάτι ξεχωριστό.
Υπήρχε μεγάλος σεβασμός γι' αυτόν, σχεδόν φόβος.
Άλλα έτρωγε πολλές κλωτσιές.
 Όταν γινόταν σύγκρουση και έπεφτε, σηκωνόταν και σε κοιτούσε σα να ζητούσε συγνώμη. Ήταν πολύ ταπεινός και καλός άνθρωπος, τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου».
Ο Πίνο Πελικάνο, τότε τερματοφύλακας της Αρέτσο, μιλά για το πρώτο γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα με τη Νάπολι.
Στις 22 Αυγούστου 1984, κόντρα στην Αρέτσο, στο Κύπελλο Ιταλίας.