«Σκέφτομαι πολύ τα θύματα των ατυχημάτων.
Αυτούς για τους οποίους η ζωή αναποδογύρισε σε μια στιγμή, αλλά και αυτούς που γεννήθηκαν μέσα στις δυσκολίες.
Στο Τορίνο ανακάλυψα τους Ανυπέρβλητους, στην αρχή υπήρχαν λίγοι μαθητές, κυρίως με σύνδρομο Down.
Κάθε χρόνο προπονούμαι με τα αγόρια, μετά πηγαίνω να τα επισκεφτώ, μοιράζομαι και διάφορες δραστηριότητες στα κοινωνικά δίκτυα.
Απλά περάστε μερικές ώρες μαζί για να ανοίξετε την καρδιά σας, δεν είναι ρητορική, δεν το λέω για να κάνω τον καλό.
Το πιο ταπεινωτικό πράγμα γι'αυτούς είναι να τους αντιμετωπίζουν ως διαφορετικούς ή να πιστεύουν ότι είναι ηθικά καλύτεροι.
Έχουν δυνατά και αδύνατα σημεία όπως όλοι.
Βλέποντας τη χαρά των Ανυπέρβλητών μου, παίρνω τεράστια ενέργεια, λίγο ή τίποτα είναι αρκετό για να είναι ευτυχισμένοι και ίσως σε αυτό, ναι, δεν είναι σαν εμάς.
Είναι ανώτεροι.
Όταν φαίνεται ότι έχω πρόβλημα, σκέφτομαι τους Ανυπέρβλητους και όλα μειώνονται.
Εμείς οι λεγόμενοι «κανονικοί» περνάμε τη ζωή μας παραπονούμενοι για το τίποτα, έτσι είμαστε.
Πρέπει να επιστρέψουμε όμως στη Γη.
Εμείς οι ποδοσφαιριστές που ζούμε έξω από τον κόσμο χρειαζόμαστε πραγματικά αυτά τα ερεθίσματα, το γνωρίζω πλήρως.
Στο ποδόσφαιρο, το να βοηθάς όσους έχουν ανάγκη είναι πιο συνηθισμένο από όσο νομίζεις. Οι περισσότεροι από εμάς δεν ανεβάζουμε αφίσες, αλλά οι περισσότεροι κάνουμε κάτι συγκεκριμένο.
Η φιλανθρωπία δεν είναι ένας καθαρισμός των λεκέδων των συνειδήσεων, αλλά ένας τρόπος να δώσουμε πίσω τουλάχιστον εν μέρει τα πολλά, απ'όσα έχουμε.
Οι ποδοσφαιριστές δεν είναι αναίσθητοι, δεν είναι όλοι εγωιστές άνθρωποι.
Γνωρίζουμε τα προνόμιά μας.
Με το τίποτα, γιατί για εμάς δεν είναι τίποτα, μπορούμε να κάνουμε πολλά και δεν μιλάω μόνο για χρήματα, δωρεές, σκέφτομαι τον χρόνο που μπορεί να αφιερωθεί, ωστε να είμαστε κοντά στα παιδιά».
Ένας μεγάλος πρωταθλητής εντός και εκτός γηπέδου.
Giorgio Chiellini