Πάρα πολλές φορές, οι περισσότεροι στέκονταν στον δυναμικό χαρακτήρα και το θράσος του Roy Keane, έκανε το «λάθος» να μιλήσει για τους καβγάδες με τον Vieira, τη γροθιά στον Heinze, τις γροθιές με τον Schmeichel ή ακόμα και το δολοφονικό φάουλ στον πατέρα Χάαλαντ. Υπάρχει όμως ένας αγώνας που περισσότερο από κάθε άλλο, του έδωσε τη δύναμη, το χάρισμα και τη σημασία που έπρεπε. 21 Απριλίου 1999 Ο δεύτερος αγώνας των ημιτελικών του Champions League Stadio Delle Alpi στο Τορίνο Γιουβέντους - Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ... Μετά την ισοπαλία 1-1 στον πρώτο αγώνα στο Μάντσεστερ, οι δύο ομάδες αναμετρώνται για να κερδίσουν το εισιτήριο για τον τελικό του Καμπ Νου. Η Γιούβε ξεκινά δυνατά και μετά από 11 λεπτά παίρνει σημαντικό προβάδισμα με 2-0. Η Γιουνάιτεντ φαίνεται να έχει γονατίσει και να ψάχνει κάπου ένα χέρι για να σηκωθεί. Περιττό να πούμε ότι αυτό το χέρι είναι του Captain Roy Keane. Πρώτα κάνει το 2-1 από κόρνερ και μετά παρασύρει την ομάδα με τη φωνή και το παράδειγμά του, παρά το γεγονός ότι η κίτρινη κάρτα που δέχθηκε δέκα λεπτά πριν την ανάπαυλα θα του στερήσει τον τελικό. Τελικά οι Red Devils θα ανατρέψουν το σκορ κερδίζοντας 2-3 με γκολ των Calypso Boys (Γιορκ-Κόουλ) Ο αρχηγός ολοκλήρωσε την αποστολή του και στο ''στρατόπεδο'' της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ήταν όλοι ευχαριστημένοι. "Ο Κιν είναι ο λιγότερο εγωιστής παίκτης που έχω δει ποτέ. Πάλεψε σε κάθε εκατοστό του γηπέδου και προτιμούσε να πεθάνει παρά να χάσει. Ενέπνευσε όλους τους συμπαίκτες του. Είναι τιμή να δουλεύω με έναν τέτοιο παίκτη". (Αλεξ Φέργκιουσον) "Αντί να νιώθει άσχημα, ο Keane παρακινήθηκε από την κάρτα επειδή ήθελε να φτάσουμε στον τελικό. Εκανε τα πράγματα πιο εύκολα για εμάς, επειδή το παίξιμό του σε εμπνέει να κάνεις το ίδιο." (Γέσπερ Μπλόμκβιστ) Μια εξαιρετική εμφάνιση από έναν σπουδαίο παίκτη με ιδιοσυγκρασία τσαμπουκά αλλά τόσο σημαντικό όσο λίγοι στην ιστορία της Γιουνάιτεντ.
