7 Ιουνίου 2011. Φανταστείτε να βλέπετε ένα σπάνιο Φαινόμενο, που εμφανίζεται μία ή δύο φορές σε μια ζωή. Που όταν το κοιτάς τα μάτια σου δεν σταματούν να εστιάζουν σε αυτό που βλέπουν. Και εξακολουθούν να δυσκολεύονται να το πιστέψουν. Φαντάσου το έτσι... Ρονάλντο. Το φαινόμενο. Φανταστείτε το σαν το τέλος μιας καλοκαιρινής μέρας, που ο ουρανός παίρνει τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος και χάνεσαι σε χίλιες άλλες ιστορίες, «μα θυμάσαι εκείνη την ώρα...». Με αυτή τη μεγάλη επιθυμία να ζήσεις και ένα τραγούδι που κάνει τους πάντες να συμφωνούν, για την ωραιότητα του. Το ηλιοβασίλεμα κάθε μέρα, αλλά ορισμένα ηλιοβασιλέματα δεν τα βλάπεις κάθε τόσο. Και όταν βλέπεις ένα που σε αφήνει με κομμένη την ανάσα, θέλεις να υπάρχουν όλα κατ'αυτόν τον τρόπο. Είναι δύσκολο να βρεις σπάνια παραδείγματα, σπάνιας τέχνης. Η αλήθεια είναι ότι μόλις είδες τον Ronaldo Luís Nazário de Lima να παίζει, δεν μπορείς να συμβιβαστείς με οτιδήποτε άλλο. Ήταν 7 Ιουνίου 2011 και ο Ρoνάλντο έπαιζε το τελευταίο του παιχνίδι με τη φανέλα της Βραζιλίας. Μπροστά σε 35.000 ανθρώπους πεπεισμένους ότι το ποδόσφαιρο δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.
Ο Ρονάλντο έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Ανδρών στις 23 Μάρτιου του 1994 σε φιλικό αγώνα με αντίπαλο την εθνική Αργεντινής.
Το πρώτο διεθνές τέρμα ήταν την ίδια χρονιά (4 Μαΐου) απέναντι στην Ισλανδία (3–0).
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στους οποίους οδήγησε τη Βραζιλία στην κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου, ο Ρονάλντο είχε στη φανέλα του το όνομα Ροναλντίνιο, αφού και πάλι υπήρχε στην αποστολή ένας γηραιότερος Ρονάλντο.
Ο λόγος για τον Ρονάλντο Γκιάρο του Άρη, κατά 2 χρόνια μεγαλύτερος από τον Ρονάλντο, ο οποίος προηγούταν στην ιεραρχία.
Το 1999 οι ρόλοι αντιστράφηκαν.
Ο Ρονάλντο ντε Ασίς Μορέιρα, ο οποίος ήταν ευρέως γνωστός ως Ροναλντίνιο, κλήθηκε στην εθνική, όπου τον φώναζαν Ροναλντίνιο Γκαούτσο, έτσι ο ένας παρέμεινε ως Ρονάλντο και ο άλλος ως Ροναλντίνιο.
