Τι να πω, είχα μια γλυκιά γυναίκα με εξαιρετικό χαρακτήρα, μπορεί να δώσει την εντύπωση του συνηθισμένου κλισέ, να μιλάω καλά για όσους δεν είναι πια εδώ...
 Αντίθετα, σας διαβεβαιώνω ότι η Φεντερίκα ήταν ακριβώς έτσι.
Την γνώρισα ως μικρό κορίτσι, ήταν 13 ετών και ήταν μια όμορφη, όμορφη ιστορία.
Ακόμα κι'όταν, λίγο πριν αρρωστήσει, τα πράγματα άρχισαν να χαλάνε μεταξύ μας.
Η αγάπη μπορεί να τελειώσει, το καλό ήταν και θα παραμείνει για πάντα.
Ο Mattia και η Lucrezia (τα παιδιά μας) ζούσαν εκεί έτσι, δύο άνθρωποι που συνέχισαν να σέβονται και να εκτιμούν ο ένας τον άλλον.
Η Φεντερίκα ήταν τα νιάτα μου, οι απογοητεύσεις μου, οι επιτυχίες μου.
Η πρώτη διάγνωση δεν ήταν τρομερή, ένα μηνιγγίωμα, ένας καλοήθης καρκίνος του εγκεφάλου.
Χειρουργήθηκε για πρώτη φορά, στη συνέχεια εμφανίστηκε ξανά και υποβλήθηκε σε δεύτερη επέμβαση.
Μετά πολέμησε...
Πίστευε ότι θα μπορούσε να τα καταφέρει μέχρι και έξι μήνες πριν πεθάνει.
Χαμογέλασε και πάλεψε.
Η Φεντερίκα ήθελε να ζήσει, για τα παιδιά μας.
Η Φεντερίκα ήταν η ζωή.
Ως τελευταία επιθυμία ζήτησε να στηρίξει οικονομικά το νοσοκομείο στο οποίο έδωσε τον αγώνα της.
''Έχουν εξοπλισμό που δεν είναι καινούριος, υπάρχουν πολλοί ασθενείς που έχουν ακόμα ελπίδες.''
Η Φεντερίκα επέμεινε πολύ.
«Ας τους βοηθήσουμε, μου είπε».
Από αυτήν παραμένει η καλοσύνη της, το χαμόγελό της.
Ήμασταν χωρισμένοι, αλλά για εκείνη θα έδινα τη ζωή μου αν θα την είχε σώσει.
Είχε ακόμα τόσα να δώσει».
Τα σπαρακτικά λόγια του Φάμπιο Λιβεράνι που απηύθυνε στη σύζυγό του Φεντερίκα Φραγκιπάνε, η οποία πέθανε σε ηλικία 46 ετών, εννιά εκ των οποίων πέρασε στη μάχη με τον καρκίνο.