”Δεν διδάσκουμε πια στους νέους πώς να περνάνε τον αντίπαλο.

Το έχουν ξεχάσει όλοι.

Δεν τους αφήνουμε το περιθώριο να το κάνουν.

Το ένας εναντίον ενός ακυρώνεται, ξεχνιέται.

Ο τύπος των ταλαντούχων παικτών, ικανοί να κάνουν τη διαφορά, χάνεται πλέον και δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν υπάρχουν πια.

Κοινωνικό και ψυχικό πρόβλημα οι λίγες ώρες στο γήπεδο.

Κοινωνικό, επειδή ο τρόπος ζωής των νέων έχει αλλάξει, αλλά δεν είναι μόνο ότι έχουμε smartphones και Playstation.

Η διαφορά είναι ότι τα παιδιά πρέπει να εξακολουθούν να παίζουν στο δρόμο, το ιδανικό μέρος για να αναπτύξουν δημιουργικότητα και φαντασία.

Όταν δεν παίζουν τα παιδιά πια σε αυλές ή αλάνες, γεννιέται μια τεράστια απώλεια που δεν θα μπορέσουμε να καλύψουμε.
Μαθαίνουν συλλογικό ποδόσφαιρο, φτιαγμένο από πολλές πάσες και δουλειά τμήματος, ένα ποδόσφαιρο όπου λείπει όλο το ατομικό κομμάτι.

Με άλλα λόγια, η ικανότητα να «περνάς» τον αντίπαλο και να αμυνθείς ατομικά.

Με άλλα λόγια, η ικανότητα να είσαι πρωταγωνιστής, αντί να είσαι σε κλουβί σε χίλιες κινήσεις και σχέδια.”
Maurizio Viscidi, συντονιστής των εθνικών ομάδων νέων της Ιταλίας