«Αναρωτιόμουν πώς να επαναφέρω την Ουρουγουάη ώστε να κυριαρχήσει και πάλι στα ποδοσφαιρικά δρώμενα, ξεπερνώντας το δημογραφικό όριο αυτής της μικρής χώρας με λίγους κατοίκους.
Εκτός από την σεμνότητα που πάτα μας διακρίνει κάτι κάναμε, δημιουργήσαμε μια δύσκολη εθνική ομάδα για όλους.
Όταν βλέπω  μικρά παιδιά να παρακολουθούν την εθνική ομάδα και μετά να ζητωκραυγάζουν και να τρέχουν προς την παιδική χαρά για να πετύχουν κι'αυτοί κάποιο γκολ για να πανηγυρίσουν, χαίρομαι και νομίζω ότι κανένας από εμάς δεν θα το ξεχάσει ποτέ και όλοι θα το πουν στα παιδιά τους και ίσως στα εγγόνια τους σχετικά με την πορεία μας όλα τα χρόνια που διετέλεσα προπονητής.
Όταν βλέπω 80χρονους κυρίους που μου λένε ότι μισούν το ποδόσφαιρο αλλά αφού δουν την εθνική ομάδα θέλουν να βγουν στους δρόμους και να αγκαλιάσουν τον πρώτο άγνωστο, τότε νομίζω ότι το νήμα έχει επανασυνδεθεί.
Το ταλέντο δεν φτάνει.
Είναι σημαντικό να φτάσεις σε ένα συγκεκριμένο επαγγελματικό επίπεδο, αλλά για να γίνεις νικητής χρειάζονται και άλλα πράγματα.
Η ομάδα πρέπει να είναι ενωμένη, να μοιράζεται τις αξίες και τους στόχους, για να μπορεί να δώσει νόημα σε αυτό που κάνει.
Αυτό κάνει μια κανονική ομάδα, εξαιρετική.
Και αυτά είναι πράγματα που εξαρτώνται από την ικανότητα του τεχνικού επιτελείου, ένα τάμπλετ δεν σου τα δίνει.
Η διαφορά είναι πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας.
Το πάθος, την τεχνική, την συμπεριφόρα και την πίστη δεν στην δίνει η τεχνολογία».
 Όσκαρ Ταμπάρεζ