«Δυστυχώς, ο συμπαίκτης μας Βιτόριο Μέρο είχε πεθάνει, ο οποίος ήταν μαζί μου στο δωμάτιο.
Και την επόμενη μέρα του αγώνα που η Μπρέσια δεν έπαιξε στην Πάρμα, είχαμε μια συνάντηση στο γήπεδο, ήμασταν σε κύκλο.
Θυμάμαι σα να ήταν χθες, ακόμα ανατριχιάζω όταν ξαναθυμάμαι τα λόγια του Mazzone που εμφανώς συγκινημένος μας είπε...
«Όλοι έχουμε ένα μπόνους σωτηρίας στο τέλος της χρονιάς.
Δεν θα γίνουμε πλούσιοι με αυτό το έπαθλο αν σωθούμε, αλλά πλουτίζουμε αν φτάσουμε στον στόχο και δωρίσουμε όλα τα χρήματα που μας ανήκουν στον γιο του Vittorio Mero».
Αυτό το πράγμα με κάνει ακόμα συγκινημένο γιατί εκείνη τη στιγμή τα λόγια ενός πατέρα όπως ο Mazzone ειπώθηκαν αληθινά προς τα παιδιά του που ήμασταν εμείς.
Μια χειρονομία που έχει μεγάλη ηθική μέσα της».
Emanuele Filippini 

"Παιδιά, επιστρέψτε στα αποδυτήρια, δεν θα παίξουμε σήμερα.
Ο Vittorio Mero είναι νεκρός".
Η είδηση ​​του θανάτου φτάνει στο γήπεδο και έχει σαν αποτέλεσμα μια γροθιά στο στομάχι όλων.
Κάποιος γνωρίζει ήδη ότι ο Vittorio Mero πέθανε σε έναν αυτοκινητόδρομο μετά από ένα ατύχημα, αλλά οι συμπάικτες του εξακολουθούν να αγνοούν την τραγωδία.
Συμβαίνει όταν κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης πριν τον αγώνα Πάρμα-Μπρέσια, οι ultras της Μπρέσια καλούν τον Antonio Filippini και τον Daniele Bonera κάτω από τις εξέδρες και η αλήθεια γλιστράει στο χορτάρι, αφήνοντας χώρο για τραγωδία και απόγνωση.
Ο Μπάτζιο παραιτείται από τον ρόλο του ποδοσφαιριστή και αναλαμβάνει τον ρόλο ενός κατεστραμμένου φίλου, βγάζει τα γάντια του και τα πετάει στο έδαφος, φέρνει τα χέρια του στο στόμα του, ενώ ο Φεντερίκο Τζιούντι κλαίει και καλύπτει το απελπισμένο πρόσωπό του.
Στις 23 Ιανουαρίου 2002, σε ηλικία 27 ετών, ο Βιτόριο αφήνει πίσω τη γυναίκα του και έναν γιο που δεν είναι καν δύο ετών.
Πονάει να ξέρεις ότι αν ο Vittorio δεν είχε αποκλειστεί απο εκείνο το ματς, δεν θα το έχανε, θα ήταν εκεί θα έμενε ζωντανός.
Αδύνατον να ξεχαστεί ο «Σερίφης».