«Είχα γνωρίσει τη Moana Pozzi σε ένα εστιατόριο στη Ρώμη μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, όταν δεν ήταν ακόμα πορνοστάρ.
Φώτισε το χολ, ήταν τόσο όμορφη.
Πήγα στο τραπέζι της, παρουσιάστηκα και αρχίσαμε να μιλάμε.
 Ήταν μια έξυπνη γυναίκα και με έκανε να γελάω.
Αρχίσαμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον.
Η Moana ήταν το απαγορευμένο όνειρο όλων των Ιταλών και τη δεκαετία του 1980 τα παραπτώματά της δεν ήταν απλώς πορνογραφία.
Αντιπροσώπευε κάτι σαν την σεξουαλική επανάσταση.
Κάποτε ήμουν σε ένα ξενοδοχείο με την εθνική ομάδα και συμφωνήσαμε ότι θα έπαιρνε ένα δωμάτιο στο ίδιο ξενοδοχείο.
Για να φτάσω εκεί χωρίς να με δει κανείς, βγήκα απο την πόρτα της έκτακτης ανάγκης αλλά δεν υπολόγισα ότι η πόρτα, όταν έκλεινε απ' έξω, δεν θα άνοιγε πια.
Κατέβηκα τα σκαλιά, αλλά όταν έφτασα κάτω, είχα μια δυσάρεστη έκπληξη, υπήρχε μια κλειδωμένη πύλη.
Είχα κολλήσει, δεν μπορούσα να βγω και δεν μπορούσα να ξαναμπώ.
Η μόνη λύση ήταν να ανέβω στην ταράτσα.
Και έτσι έκανα.
Στις 10 το βράδυ ανέβηκα τις σκάλες.
Πάντα κοιμόμουν μόνος στο δωμάτιο, αλλά εκείνη τη φορά, δεν ξέρω γιατί, ο Scirea ήταν στο δωμάτιο μαζί μου.
Ήταν καλοκαίρι και θυμήθηκα ότι άφησα το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας ανοιχτό. Απλώθηκα στη στέγη, έγειρα και άρχισα να φωνάζω...
 «Γκαετάνο, Γκαετάνο».
Βγήκε στη βεράντα αλλά κοίταζε προς το δρόμο.
Δεν καταλάβαινε από πού έβγαιναν αυτές οι κραυγές.
«Gaetano, είμαι στην ταράτσα» και αυτός, με ένα πρόσωπο που δεν θα ξεχάσω ποτέ...
 «Τι κάνεις εκεί;».
«Με έχουν κλειδώσει έξω».
«Είσαι πραγματικά ηλίθιος» είπε και ήρθε να με σώσει.
Μπήκα κρυφά και έφτασα στο δωμάτιο της Μοάνα.
Τότε, μια μέρα, σε ένα τηλεφώνημα, η Μοάνα μου είπε...
«Έχω τόσους πολλούς άντρες που θα με γέμιζαν χρυσάφι για να είναι στο δωμάτιο μαζί μου».
Ίσως προσπαθούσε να με κάνει να καταλάβω ότι ήθελε κάτι παραπάνω, ήθελε αγάπη και αυτό, από την πλευρά μου, δεν θα μπορούσε να το έχει.
Εγώ, με όλες μου τις αντιφάσεις, αγάπησα τη γυναίκα μου την Αλεσάντρα και τότε κατάλαβα ότι ήρθε η ώρα να αποχαιρετίσω αυτή την σχέση».
Mάρκο Ταρντέλι