«Ήμουν καλά, δεν είχα κανένα σωματικό πρόβλημα για τέσσερα ή πέντε χρόνια.
Προπονούμασταν διαφορετικά.
Συχνά έβρισκα τον εαυτό μου να συναγωνίζεται με τον Ρομπέρτο Κάρλος και τον Καφού σε αντοχή.
Δεν το χρειαζόμουν για τα χαρακτηριστικά που είχα.
Αυτές οι μεγάλες αποστάσεις πάντα με προβλημάτιζαν πολύ.
Μετά οι ομάδες άρχισαν να δίνουν βάση και στην ατομική προπόνηση, προσπαθώντας να βελτιστοποιήσουν τις ιδιότητες του παίκτη ατομικά.
Η μόνη εξήγηση που δίνω στον τραυματισμό μου είναι ότι έχω προπονηθεί άσχημα στο παρελθόν.
Ρώτησα τον Θεό γιατί μου συνέβη….
Έλεγα… ”Γιατί σε μένα??”
Μου πήρε δύο χρόνια για να συνέλθω.
Αλλά βγήκα πιο δυνατός.
Πλέον ο καθένας έχει ένα επιτελείο ιατρών απο πάνω του, ενώ το προπονητικό τιμ φτάνει μέχρι και τα πενήντα ατόμα, δεν είναι δουλειά ενός η δύο και τριών ατόμων.
Η φαντασία χάθηκε, γιατί δεν την αντέχουν οι προπονητές, οι οποίοι πάντα θα φοβούνται για την θέση τους και την εικόνα τους.
Όλα ήταν διαφορετικά τότε και η επιτυχία είχε να κάνει με το πόσο άντεχες πρώτα ψυχικά για να αντιμετωπίσεις τα σκληρά μαρκαρίσματα και μετά σωματικά, γιατί δεν ήξερες πότε και αν θα επανέλθεις.»
Ρονάλντο

”Ο Ρονάλντο ήταν μόλις δεκαεφτά ετών την εποχή που ήρθε στην Αιντχόφεν αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι επρόκειτο για έναν παίκτη που ήταν σε μια ειδική κατηγορία.
Είχε ένα προβάδισμα όταν ήδη επιτάχυνε στην τελική ταχύτητα.
Σε ένα ματς πέρασε με ντρίμπλα περίπου τέσσερις ή πέντε παίκτες και φαινόταν σαν να έπαιζε με μικρά παιδάκια, ενώ ήταν μόλις δεκαεφτά ετών.
Ένιωθες οίκτο για τους αμυντικούς, όταν τους έβλεπες να προσπαθούν να τον σταματήσουν.
Εκτός γηπέδου ήταν ένας φιλικός, εύκολος τύπος, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη».
Άρθουρ Νούμαν